ÜVEY ANNEM, ANNEMİN BENİM İÇİN DİKTİĞİ

Benim ise ekranda ne olduğu anda ağzımı eliminle kapattım.”

Çünkü sahnenin ekranda, yıllardır görmediğim bir video oynuyordu.

Ve videoda annem vardı.

Salondaki herkes susmuştu. Sibel ise sahnenin ortasında, annemin diktiği elbisenin birebir kopyasıyla öylece kalakalmıştı.

Görüntü biraz eskiydi. Annem yatağımızdaki küçük çalışma masasının önünde oturuyordu. Başında renkli bir eşarp vardı. Hastalığı yüzünden oldukça zayıflamıştı ama gülümsüyordu.

Kucağında ise benim mezuniyet elbisem.

Bir an nefesi unuttum.

Bu videoyu daha önce hiç görmemiştim.

Annemin kamerasına bakmaya başladı.

“Eğer bu videoyu izliyorsanız, muhtemelen elbiseyi tamamlamayı başarmışımdır.”

Sesini kaybeden anda gözlerden yaşlar silindi.

Arkada kalanlardan birkaçının yandığını duyanlar duyuldu.

Annem devam etti.

"Bu elbiseyi değiştirmek için dikiyorum. Belki onu mezuniyet gecesinde göremeyeceğim. Ama o gece kendisini yalnız hissetmesini istemiyorum."

Başımı çevirdiğimde Doruk'un sahnesinin yan tarafından desteklendiği görüldü.

Elinde bir dizüstü bilgisayar vardı.

Bütün bunlar nasıl bulduğunu anlıyoruz.

Sibel ise artık görünmüyordu.

Korkuyordu.

Çünkü video onun içinde devam ediyordu ki renk biraz daha soluyordu.

Annem kamerada elbisesinin korsajını gösterdi.

“Bu elbisenin içinde küçük bir sır var” dedi.

Kalbim hızlandı.

Annem elbisesinin iç astarındaki küçük bir dikişi gösterdi.

"Buraya uğramak için bir değil diktim. Mezuniyet gecesinde bulmayı umuyorum."

İstemsizce kendi elbiseme baktım.

Onca yıl boyunca o küçük dikişi hiç fark etmemiştim.

Tam o anda Sibel bir adım öne çıktı.

“Bu saçmalık yeter!”

Sesi bütün salondu.

Doruk videoyu durdurdu.

Sibel ona doğru düzgün çalışmıyor, okul müdürü ve iki öğretmenin sahneye yaklaşması sağlandı.

“Lütfen yerinizde kalın,” dedi müdür.

Sibel öfkeyle arkasını döndü.

“Bu çocuk benim iznim olmadan özel görüntülerimizi yayınlıyor!”

İşte o zaman Doruk ilk kez ciddi bir sesle konuştu.

“Video siz değil.”

Sibel dondu.

Doruk bana baktı.

“Bu sabah bana senin teyzen ulaştı.”

Şaşkınlıkla ona söylemek.

Annemin kız kardeşi Sevil teyzem yıllardır başka bir şehirde yaşıyordu. Babamın araları annemin ölümünden sonra kayıtlıydı ve çok az görüyordu.

Doruk sonraki sayfda gorsele do'kunun diger bölümüne devam etti