. Ailesinin rampa yaptıracak durumu yoktu.

12 yaşındaki oğlum Emir, haksızlığa asla tahammül edemeyen bir çocuktur. Yan komşumuzun 9 yaşındaki tekerlekli sandalyeye mahkûm oğlu Can, kapılarında rampa olmadığı için hep verandadan diğer çocukların oyunlarını izlerdi. Ailesinin rampa yaptıracak durumu yoktu.

Emir, yeni bir bisiklet için biriktirdiği tüm parayı harcayarak, vefat eden babasından öğrendikleriyle Can için günlerce uğraşıp ahşap bir rampa inşa etti. Can ilk kez o rampadan inip diğer çocuklarla oynadığında, yüzündeki o saf sevinç her şeye bedeldi.

Ancak ertesi sabah duyduğum bağırışlarla sokağa fırladım. Mahalleden kibirli bir kadın, “Bu ucube şey göz zevkimi bozuyor!” diye bağırarak elindeki demir çubukla oğlumun yaptığı rampayı acımasızca paramparça ediyordu! Can çığlık atarken, kadın “Şu pisliğinizi temizleyin,” diyerek çekip gitti. Can yine o verandaya hapsolmuştu.