Annem Süt Almaya Diye Evden Çıktı

Üzerine, maddi imkânsızlıklar yüzünden eğitimini bırakmak zorunda kalan gençlere burs sağlayan küçük bir vakıf kurdum.



Vakfın girişindeki tabelada tek bir cümle yazıyor:



"Her ağrıyan kas buna değdi... Babamın Böceği için."



Her yıl burs kazanan öğrencilerle buluştuğumda babamın yıpranmış botlarını cam bir vitrinin içinde görüyorum.



Kimse onların neden sergilendiğini bilmiyor.



Ama ben biliyorum.



O botlar yalnızca bir işçinin ayakkabıları değildi.



Bir babanın yarım kalan hayallerinin, sessiz fedakârlığının ve evladına duyduğu sonsuz sevginin en büyük kanıtıydı.



Ve o gün anladım ki insanı gerçekten zengin yapan şey, geride bıraktığı para değil; uğruna hiç düşünmeden vazgeçtiği hayallermiş.