Ben 60 yaşındayım. Bir gün doktora gittim,

Ben 60 yaşındayım. Bir gün doktora gittiğimde, karnımda bir gariplik vardı. Test yapıldı… İki çizgi çıktı. Şaşkınlıktan gözlerime inanamadım. Ah dizlerim titredi, ağladım. “Bu nasıl olur?” dedim. Ama bilgiler bir ses, “Bu bir mucize” diyordu.

Yıllarca çocuk sahibi olmayı hayal ettim. Doktorlar hep, “Olmaz, senin çocuğun olmaz” dediler. Umudumu kaybetmiştim. Ama kader başka yazan ki demek ki.

Karnımı çalıştırmaya başlama hızım daha da arttı. Her gün karnımı okşadım, bebeğimle konuştum. Ona ninniler söyledim, hayaller kurdum. Kucağıma geleceğim günü bekledim.

Eşim, akrabalarım, herkes kaygılıydı. “Bu doğumun doğumu” diyorlardı. Ama ben kulak asmadım. Yıllardır beklediğim şey nihayet oluyor.

Dokuzun nasıl geçtiğini anlamadım. Sonunda o gün geldi. Hastaneye hapsoluyorum, karnımı kullanıyorum. Genç doktora gülümseyerek,
— Sanırım zamanım geldi, dedim.

Doktor bana baktıktan sonra yüzü değişti. Yatmamı istedi. Muayene etti, ama rengi anında beyaz oldu. Hemen diğer doktorlara kaydolun. Hepsi başucumda fısıldaşıyor, yüzüme tuhaf bakışlarla bakıyordu.

Ve sonunda biri bana geri döndü:
— Hanımefendi… Üzgünüm ama… hücresinde ne istiyordu?

Kalbimin değişimi sürüyor… Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirsin..