Ben Ayten. Elli yaşındayım.
Ben Ayten.
Elli yaşındayım.
İki çocuk, bir yıllık koca, sıfır heyecan.
Hüseyin aynı: sessiz, soğuk, uzaktan kumanda gibi.
Ben de eski sustum.
Kadınlık değil, görev bildim.
Bir akşam bahçede otururken feysde bir fotoğrafımı paylaştım.
Altına bir yorum düştü:
“Bir kadına bu yaş da bu kadar yakışır mı?”
İçim ısındı.
Altında bir isim: Umut.
Yirmi sekiz yaşındaymış.
Ne fark ederdi ki?
Ben yıllardır kadındım ama kimse fark etmemişti.
Gece yazdı.
Sabah yazdı.
Ses tonumu hayal ettiğini söyledi. Sonra telefonda konuşmalarımız başladı ve günlerce onun fırsatıyla konuştuk.
“Gel,” dedi bir gün. “Sadece bir gece.”
Ben de tamam dedim evdekilere binbir yalan uydurmak zorunda kaldım ama gittim. Otobüsten indiğimde telefonum titredi.
Gönderilen mesaj:
Adının ardından konum atlandığı değişiklik "Odaya çık. 402 numara." dedi… heycandan deliriyordum….
Gittim Kapı'nın içerisi açılıyor.. Loş bir ışık.
Bir adam oturuyordu. Ama Umut değildi.
O zamandı.
“Hoş geldin Ayten abla” dedi.
“Ben sizinkinin arkadaşıyım.” şaşırdım ama çalışmaz çünkü kadın olarak benimde bazı sorunlarm vardı….. Devamını okumak için diğer sayfalarımıza geçebiliriz.
Reklamlar
08 Şubat 2026
Reklamlar
