bize destek olmak istediğini söylemiştin

Annem, üvey babasıyla evlendiğinde dünyanın en mutlu kadını olmuştu; adam o kadar kibar, o kadar kusursuzdu ki çevremizdeki herkesin onlara imrenerek baktı. Ben ise henüz 15 yaşındayım ve bu mükemmel görünen tablonun ardındaki o sarsıcı gerçeği tesadüfen öğrenmiştim; Günler bu ağır yükün altında eziliyor, geceleri gözüme uyku girmiyordu. Anneme yapmaya kalksam asla inanmazdı, çünkü ona olan aşk gözü tamamen kördü; ama saklamaya devam ettikçe imtiyaz ona ihanet ediyormuş gibi devam ediyor.

Üvey babamın çalışma odasındaki gizli bölmede bulduğum eski belgeler ve başka bir isme temiz kimlik, aslında bize ait kişinin mevcut olduğu kanıtlanıyordu. O akşam annem, iş arkadaşlarıyla bir akşam yemeğine gitmek zorunda kaldı ve beni onunla evde yalnız bıraktı. İçimde tarif edilemez bir huzursuzlukla odama kaçmaya hazırlanırken, üvey babam mutfaktan bana seslendi: "Gel biraz oturalım, sana özel bir şey konuşmam gerekiyor."

Salona geçişimde elinde o gizli bölünmede varlığını sürdürmüştür. Yüzündeki her zamanki gibi nazik bir şekilde dalgalanıyordu, bunun yerine buz gibi bir ifade gelmişti. Kapıyı usulca kapattı ve tam karşımdaki koltuğa oturdu. Gözlerine dikerek, "Neleri bildiklerinin farkındayım" dedi. Kalbimden gelecek gibi atıyordu, artık kaçacak hiçbir yerim kalmamıştı ve şimdi onunla tamamen yalnızdım...

Boğazım kurumuştu, tek bir kelime bile yapıyordum. Bakışları, daha önce o müşfik babacanlıktan fersah fersah uzaktı. Eldeki masanın üzerine bırakıldı; sanki bir satranç hamlesi yapıyor ve şah-mat demesine saniyeler kalmışlardı.......