Bu Adamla Evlenme” Dedim… Ama

Kızıma bu adamla evlenme dedim, beni dinlemedi.
“Beni çok seviyor anne, ben de onu seviyorum. Bizi kimse ayıramaz,” dedi.
Damadı ilk gördüğüm günden beri içime sinmemişti.
“Baban yaşasaydı asla izin vermezdi,” dedim.
Ama ne yaptıysam evlenmelerine engel olamadım.
Tek evim vardı. Onu da kızıma verdiğim için ben de onlarla yaşamak zorunda kaldım.
Kızım çalışıyordu, damat ise girdiği her işten birkaç hafta sonra çıkıyordu. Açık konuşayım, yiyip içip oturuyor gibiydi.
Bana karşı sessiz ve saygılıydı. Kahvaltımı hazırlar, halimi hatırımı sorardı.
Zamanla sesim çıkmasın diye değil, gerçekten ilgilendiği için yaptığını hissetmeye başladım.
Derken sohbet etmeye, hatta bazen gülmeye bile başladık.
Bir gün yine kızım işe gitmişti. Evde yalnızdık.
Yanıma geldi ve gülümseyerek,
“Anne, canım sıkılıyor… biraz eğlenelim mi?” dedi.