Damadı da iç güveysi olmuşlardı

Üçüncü gün… Yine sabah ezanıyla birlikte…

Tak tak tak! Tak tak tak!

Damat artık sinir küpü. Yorganı üstünden atmış, saçlar dağınık, kapıyı bir hışımla açmış:

— “Anne! Yeter artık! Her sabah her sabah! Biz yeni evliyiz ya! İnsan biraz utanır!”



Kaynana elinde oklava, başında yazma, hiç bozulmadan damada bakmış:

— “Utanırım elbet… Ama açken insanın aklına utanmak gelmiyor evladım.”

Damat söylenmiş:

— “E anne madem acıkıyorsun, kendi kahvaltını kendin yap!”
Kaynana kaşını kaldırmış:

— “Olmaz.”

— “Niye?” demiş damat.

Kaynana gülümsemiş:

— “Kızımı evlendirdim ya… Artık ben misafirim.”