eşimin en yakın arkadaşıyla evlendim

Kasanın kapağı ağır bir iç çekişle açıldı. Metalin çıkardığı o boğuk ses, sanki evin içindeki havayı ikiye böldü. Emre bir an elini geri çekti, sonra yeniden uzandı. İçeriden tek bir dosya çıkardı. Kalın değildi. Ama ağırlığı, odadaki her şeyden fazlaydı.

“Lütfen,” dedi kısık bir sesle. “Bunu bitirene kadar konuşma.”

Dosyayı bana uzattı. Parmaklarım titriyordu. Sandalyeye oturdum. Gelinliğimin eteği yerde birikti, ama o an bunun hiçbir önemi yoktu. Kapaktaki yazıyı gördüğümde kalbim hızlandı.

Murat – Kişisel Notlar

Boğazım düğümlendi.

“Bu ne?” diye fısıldadım.

Emre arkasını döndü. “Okuman gerekiyor.”

İlk sayfayı açtım. Murat’ın el yazısıydı. Altı yıl geçmesine rağmen, o eğik harfleri anında tanımıştım. Sanki odadaydı. Sanki birazdan arkasından seslenecekti.

Eğer bunu okuyorsan, ben artık yokum.

Gözlerim doldu. Nefesim kesildi. Devam ettim.

Bunu yazmak zorundayım çünkü bazı gerçekler, ben hayattayken söylenirse herkesi paramparça eder.

Sayfalar ilerledikçe midemdeki sıkışma arttı. Murat kazadan aylar önce bir şeylerden şüphelenmişti. İş yerinde dönen karanlık işlerden, kendisine yapılan uyarılardan, telefonuna gelen isimsiz mesajlardan bahsediyordu. Ve sonra bir isim tekrar tekrar geçiyordu.
Devamı sonrki syfda..