Eski eşimin yeni karısı

Ertesi sabah neredeyse hiç uyumamıştım. Elif’in bir gece önce sorduğu soru kulaklarımda yankılanıyordu.

“Anne… Seda teyze zaten annelerin yaptığı her şeyi yapıyorsa, neden gerçek annem o olamıyor?”

Kendime defalarca bunun sadece masum bir çocuk sorusu olduğunu söylemeye çalıştım. Ama içimdeki huzursuzluk büyüyordu. Bu sözler, tek başına oluşmuş gibi gelmiyordu.

Elif’i okula bıraktıktan sonra Murat’ı aradım.

“Konuşmamız gerekiyor.”

Ses tonumdaki ciddiyeti fark etmiş olmalı ki hemen kabul etti.

Akşam onun evine gittiğimde Seda da oradaydı. Her zamanki gibi güler yüzlüydü.

“Hoş geldin Zeynep. Çay koyayım mı?”

Başımı salladım.

“Hayır, teşekkür ederim.”

Murat bana dönerek, “Ne oldu?” diye sordu.

Derin bir nefes aldım.

“Elif dün bana öyle bir soru sordu ki sabaha kadar uyuyamadım.”

İkisi de sessizce beni dinliyordu.

“‘Seda teyze zaten annelerin yaptığı her şeyi yapıyorsa neden gerçek annem o olamıyor?’ dedi.”

Odanın içi bir anda sessizliğe büründü.

Murat şaşkın görünüyordu. Seda ise gözlerini yere indirdi.

Tam o sırada fark ettiğim bir şey dikkatimi çekti.

Salonun duvarlarında Elif’in onlarca fotoğrafı vardı. Tatiller, doğum günleri, okul gösterileri…

Ama fotoğrafların neredeyse tamamında yalnızca Murat, Seda ve Elif vardı. Benim bulunduğum tek bir kare bile yoktu.

İçimi tarif edemediğim bir his kapladı.

Sakin kalmaya çalışarak sordum.

“Elif bu fotoğrafları görünce ne düşünüyor?”

Seda yavaşça cevap verdi.

“Mutlu oluyor.”

“Ama annesinin hiç olmadığı bir albümle büyüyor.”

Bu kez Seda’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Sessizce mutfağa geçti. Birkaç dakika sonra elinde kalın bir kutuyla geri döndü.

Kutuyu masanın üzerine bıraktı.

“Bunu artık sana göstermem gerekiyor.”

Kutunun içinde yüzlerce fotoğraf vardı.

Hepsinde ben de vardım.

Doğum günü pastalarını birlikte üflediğimiz anlar…

İlk okul günü…

Deniz kenarında çekilmiş aile fotoğrafları…

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Bu fotoğraflar neden burada?”

Seda derin bir nefes aldı.

“Çünkü Elif bana ilk geldiğinde senden nefret etmeye başladığını sanıyordun.”

Ne diyeceğimi bilemedim.

“Hayır…” dedim.

“Hayır Zeynep. Elif bana sürekli seni anlatıyordu. Seninle yaptığı şeyleri özlediğini söylüyordu.”

Murat araya girdi.

“Biz de hata yaptık.”

İkisine baktım.

“Nasıl yani?”

Murat başını öne eğdi.

“Elif bizi mutlu görmek istediği için her iki evde de farklı davranmaya başladı. Sana bizi anlatıyor, bize de seni anlatıyordu. Biz ise bunu doğal sandık.”

Seda yavaşça konuşmaya devam etti

“Sonra istemeden bir hata yaptım.”

“Nasıl bir hata?”

“Bir gün bana ‘Keşke iki annem olsa.’ dedi.”

Boğazım düğümlendi.

“Ben de gülerek, ‘Olabilir, ben de seni kendi kızım gibi seviyorum.’ dedim.”

Sessizlik çöktü.

“O günden sonra bana daha çok bağlandı.”

Seda’nın gözleri dolmuştu.

“Ama hiçbir zaman senin yerini almak istemedim.”

Çekmeceden küçük bir defter çıkardı.

“Bak.”

Defter, Elif’in birlikte yapmak istediği şeylerin listesiydi.

Sayfaların çoğunda benim adım yazıyordu.

“Annemle kurabiye yapmak.”

“Annemle denize gitmek.”

“Annemin saçımı örmesi.”

“Sana bunları göstermedim çünkü seni incitmek istemedim.”

Sayfaları çevirirken gözlerim doldu.

Son sayfada ise küçücük bir not vardı.

“Keşke annem ile Seda teyze arkadaş olsa.”

O an her şeyi anladım.

Elif iki farklı hayat yaşamak zorunda kalmıştı.

Bir evde annesini mutlu etmeye çalışıyor, diğer evde babasını.

Hangimizi daha çok sevdiğini seçmeye çalışmıyordu.

İkimizi de kaybetmekten korkuyordu.

Seda sessizce konuştu.

“Son zamanlarda bir hata yaptığımı fark ettim.”

“Ne hatası?”

“Elif bana bir şey sorduğunda hep cevap vermeye çalıştım. Ödevine yardım ettim, saçını yaptım, her ihtiyacını karşıladım. Farkında olmadan sana ait bazı anları da doldurmaya başladım.”

Başını öne eğdi.

“Bu doğru değildi.”

İlk kez ona öfke duymadığımı hissettim.

Çünkü söyledikleri samimiydi.

Murat da derin bir nefes aldı.

“Ben de kolay yolu seçtim. Aranızdaki dengeyi kurmak yerine her şey yolundaymış gibi davrandım.”

O akşam saatlerce konuştuk.

İlk kez birbirimizi suçlamadan…

İlk kez gerçekten Elif’in ne hissettiğini düşünerek…

Bir aile terapistinden destek almaya karar verdik.

Ayrıca bazı kurallar belirledik.

Elif’in önemli okul etkinliklerine mümkün olduğunca birlikte katılacaktık.

Anneler Günü yalnızca benimle kutlanacaktı.

Seda ise kendisini her zaman “Seda teyze” olarak tanıtacak, annelik rolünü benim yerime üstlenmeye çalışmayacaktı.

Birkaç hafta sonra Elif’i parka götürdüm.

Bankta otururken bana yaslandı.

“Anne…”

“Efendim güzel kızım?”

“Geçen gün sana sorduğum soru seni çok üzmüş müydü?”

Gülümsedim.

“Biraz üzülmüştüm.”

Başını önüme eğdi.

“Ben seni değiştirmek istemedim.”

Onu sımsıkı kucağıma aldım.

“Biliyorum.”

“Küçükken iki evim olduğu için bazen kafam karışıyor.”

“Bu çok normal.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra cebinden küçük bir resim çıkardı.

Resimde üç kadın vardı.

Altına çocuk yazısıyla şunları yazmıştı:

“Benim bir annem var. Bir babam var. Bir de beni seven Seda teyzem var.”

Gözlerim yeniden doldu.

O gün şunu öğrendim:

Bir çocuğun kalbinde sevgi paylaşılınca azalmaz.

Ama büyüklerin görevi, o sevginin birbirine rakip olmasına izin vermemektir.

Ben Elif’in annesiydim ve bunu hiçbir zaman kimse değiştiremezdi.

Seda ise sonunda bunu anlamış, ben de onun düşmanım olmadığını görmüştüm.

O günden sonra Elif artık iki ev arasında sıkışmış bir çocuk değil, onu seven bütün yetişkinlerin aynı tarafta olduğu güvenli bir dünyanın içinde büyümeye başladı.

Reklamlar

Eski eşimin yeni karısı

Bunları da İzleyebilirsiniz