Evimi Oğluma Verdim

Otuz yıl boyunca alın terimle, uykusuz gecelerle kurduğum evimi oğlumun üzerine yazdım. Onun geleceği diye, emeklerimi, anılarımı, duvarların arasındaki tüm sessiz sohbetleri ona bıraktım. Güvenin en saf haliyle verdim. Her şeyin bununla biteceğini sandım. Yıllar sonra yaşlanınca kapısı yüzüme kapandı. Kendi evimde sürgün oldum. Huzurum elimden alındı. Oğlumun yüzünde tanımadığım bir soğukluk vardı. Sözleri kısa, davranışları acımasızdı. Bir sabah eşyalarımı dışarı koyarken, içinde yaşadığım evin anahtarı cebimdeydi ama kapı ardına kadar kapalıydı. O an anladım ki verdiğim miras ona bir hak değil, bir silah olmuştu. İçimde bir şey kırıldı ama külünden yeni bir plan doğdu. Öfke değil, soğukkanlı bir sabır aldım elime. Kimseye bağırmadan, kavgayla değil; küçük, sessiz taşları yerli yerine koyarak bir oyun kurdum. Her hamlem hesaplıydı. Komşularla tekrar konuşmaya başladım.

SONRAKİ

Reklamlar

Evimi Oğluma Verdim

Bunları da İzleyebilirsiniz