Kızım, baba-kız dansına YALNIZ geldiği için alay konusu oldu

Müzik hafifleyip kalabalık seyreldiğinde Yavuz Paşa yanıma geldi. Duraksadı, elini nazikçe omzuma koydu. “Teşekkür ederim. Her şey için. Bilmiyordum... Kemal, eğer başaramazsa gelmenizi istediğini bana hiç söylememişti.” Gülümsedi. “O tam öyle biriydi, değil mi? Seni asla endişelendirmek istemezdi. Ama bizim bildiğimizden emin olmuştu; her ihtimale karşı.” “O bizim her şeyimizdi Paşa'm.” Yavuz Paşa başıyla onayladı. “Tanıdığım en onurlu adamlardan biriydi. Onun için her şeyi yapardım; sekiz yaşındakilerle dolu bir spor salonunda 'Erik Dalı' oynayıp kendimi rezil etme pahasına bile olsa.” Gülerek kendimi daha hafiflemiş hissettim. “Doğruyu söylemek gerekirse Canan Hanım, hepimiz gergindik. Zeynep’in enerjisine yetişmek zor.” “Öyledir,” dedim, rozeti parlayarak dönmesini izlerken. “Onun gecesini kurtardınız. Ona yok olduğunu sandığım bir şeyi geri verdiniz.” “Aileler bunun için vardır,” diye yanıtladı. “Kemal bize söz verdirdi. Bu bizim için bir soru işareti bile değildi.”

Zeynep ışıldayarak yanımıza koştu. “Anne! Dans ettiğimi gördün mü?! Ve Yavuz Paşa ayaklarıma bile basmadı!” Diz çöktüm ve ona sarıldım, biraz daha uzun süre tuttum onu. “Harikaydın canım benim. Ve baban... o çok mutlu olurdu.” Yavuz Paşa ona selam durdu. “Bizim için bir onurdu küçük hanım. Hepimizi çok şık gösterdin.”

Son şarkı çalarken spor salonu alkıştan yıkıldı. Zeynep pistin ortasında selam verirken ebeveynler ve öğretmenler tezahürat yaptı. Ceyda kenarda donup kalmış, izlemek zorunda bırakılmıştı. Çıkışta Zeynep elimi sıktı. “Gelecek yıl yine gelebilir miyiz?” “Evet, burada olacağız,” diye söz verdim. “Ve baban da bizimle olacak.”

Soğuk geceye adım attık. Zeynep’in eli elimin içinde sıcacıktı. Üzerimizde yıldızlar her zamankinden daha parlak görünüyordu. Kemal’in gittiğinden beri ilk kez verdiği sözün yaşadığını hissettim. O söz, spor salonundan hâlâ yankılanan kahkahalarda yaşıyordu. Küçük kızımızın ay ışığı altında dönüşünde yaşıyordu. Gerçekten ve nihayet, evine dönmüştü.