Bir hafta kocamın akrabalarının düğünü yüzünden evde yalnız kalacağım uygun bir fırsat oldu. Onları gönderip buluşmayı ayarladım. Gelen akşam, ekrandaki adam kapımda belirdi: siyah bir çanta, garip bir gerginlik ve sabırsız bir tavır. Sohbet ilerledikçe tonu değişti; yaklaşmak istedi. O an içimde bir şey koptu. Aklıma evim, kaynanam, kocam ve yıllardır içinde büyüttüğüm yalnızlık geldi.
Titreyen bir sesle itiraf ettim: “Ben bekar değilim… Evliyim.” Adamın tepkesi bağırmak ya da öfke değildi — hayal kırıklığıydı. “Keşke baştan söyleseydin,” dedi ve gitti.