Kocası boşanma kağıtlarını yoğun bakım ünitesine getirip

Kocası boşanma kağıtlarını yoğun bakım ünitesine getirip karısının parmaklarına bir kalem verdiğinde, her şeyin saniyeler içinde biteceğinden emindi. Ama karısının kağıda yazdıklarını görünce, adeta donakaldı… 😲😲

Eva vücudunu neredeyse hiç hissetmiyordu. Yabancı ve çok ağır geliyordu. Altı ay boyunca hastane duvarları, serumlar ve acı, etkisini göstermişti. Önemli miktarda kilo vermiş, cildi solgunlaşmış ve sesi neredeyse tamamen kaybolmuştu. Bazen ancak fısıltıyla konuşabiliyordu, o bile zorlukla.

Kanser beklenmedik bir şekilde keşfedilmişti. Önce testler, sonra ameliyat, sonra da bitmek bilmeyen tedavi. Doktorlar dikkatlice konuşuyor, hiçbir söz vermiyorlardı. Her gün gücünü tüketiyordu, ama yaşama isteğini değil. Yatağından kalkamadığı zamanlarda bile, bu isteğe tüm gücüyle tutunuyordu.

O gün, zorlu bir tedavi sürecinin ardından yoğun bakımdaydı. Monitörler hafifçe bip sesi çıkarıyor, ışık gözlerini yakıyordu. Eva, hiçbir şey düşünmemeye çalışarak tavana bakıyordu.

Odanın kapısı açıldı ve kocası göründü. Neredeyse on beş yıldır birlikte yaşadıkları adam. Temiz görünüyordu, yüzünde endişeli bir ifade vardı.

«Uzun sürmeyecek,» dedi aceleyle, sanki fikrini değiştirebileceğinden korkuyormuş gibi.

«Bunlar formaliteler,» dedi hızla, yaklaşarak. «Ameliyat için onayınıza ihtiyacımız var. Doktorlar imzanız olmadan hiçbir şey yapmayacaklar.»

Kendinden emin bir şekilde konuştu, ona soru sorma veya şüphe duyma fırsatı vermedi. Kağıtları çıkardı ve üstlerini dikkatlice eliyle kapattı.

«Buradaki her şey standart,» diye devam etti. «Her şeyi zaten görüştüm. Sadece imzalamanız gerekiyor.»

Kalemi karısının parmaklarına yerleştirdi. Eli titredi ve neredeyse hiç gücü kalmamıştı. Kocası eğildi ve sanki yardım ediyormuş gibi avucunu nazikçe yönlendirdi.

Eva içinde garip bir sakinlik hissetti. Tartışamadı, konuşamadı ama olan biteni gayet iyi anlıyordu.

Kalan gücünü toplayarak, kalemi yavaşça kağıdın üzerinde gezdirdi.

Kocası, her şeyin kararlaştırıldığını, artık özgür olduğunu hayal ederek kalemin hareketlerini heyecanla izledi. Ama karısının yazdıklarını görünce yüzü birden değişti.

Yüzü bembeyaz oldu, tek kelime bile söyleyemedi…



Eva yavaşça yazdı. Eli titriyordu, parmakları kaskatıydı ama acele etmedi. Her harfi, sanki herhangi bir ameliyattan daha önemli olduğunu biliyormuş gibi dikkatlice yazdı.

Kelimeler kağıda döküldü:

«Ameliyata rıza göstermiyorum. Boşanma sadece mahkeme yoluyla.»

İlk başta kocası anlamını bile anlamadı. Mekanik bir şekilde satırları taradı, bir imza görmeyi bekliyordu. Sonra tekrar okudu. Ve tekrar.

Aniden doğruldu. Yüzü gerildi, dudakları bembeyaz oldu. Aklından bir sürü düşünce geçti.

Mahkemeler aracılığıyla.

Bunun ne anlama geldiğini gayet iyi biliyordu.

Bu durumda karısından boşanmayacaklardı. Yoğun bakımda, ciddi bir teşhisle, yaşam destek ünitesine bağlıyken hiçbir hakim böyle bir karar vermezdi. Hayatta olduğu ve resmi olarak ciddi hasta ilan edildiği sürece boşanma olmayacaktı.

Adam elindeki kağıdı sıkıca tuttu, sonra yavaşça açtı. Kağıt işe yaramazdı. Sessizce ve hızla yapmayı planladığı her şey bir anda paramparça olmuştu.

Eva gözlerini kapattı. Artık kocasına bakmıyor, bir tepki beklemiyordu.