Ruşen Çakır: Peki şunu da merak ediyorum. Şimdi bu konuda yazıp çizen, mesela Ali Topuz meslektaşım ve arkadaşım peş peşe yazılar yazdı, çok önemli tespitler yaptı. Bir tanesinin başlığı çok çarpıcı: “Kuzuların Sessizliği, Kurtların Gürültüsü” diye bir başlık ve orada hukukun birtakım temel ilkelerinin burada nasıl lağvedildiğini anlatıyor. Mesela masumiyet karinesi vesaire susma meselesi gibi hususların… Şunu merak ediyorum, Ali birtakım başlıklar anlatmış, onlar çok önemli ama tekrar sana sormak istiyorum. Niye kamuoyu ya da bazı medya kuruluşlarının ve medya mensuplarının ve hatta birtakım isimlerin diyelim, gazeteci de olmayan birçok kişi malum devreye girdi, burada Güran ailesini, çok yanlış bir laf olursa özür dilerim ama, kolay lokma gibi görmesi nasıl oldu? Yani sizi sahipsiz sandıklarını anlıyorum, onu biliyorum, o tamam. Ama niye böyle bir olaya bu kadar çok fazla ilgi gösterdiler? ‘‘Bir küçük çocuk ölmüş, öldürülmüş, ailesi de yapmış olabilir. Şu da olabilir, bu da olabilir’’ deyip… Ama bunun bu kadar köpürtülmesi neden sence?
Baran Güran: Abi şöyle söyleyeyim. Hatta sana şöyle bir örnek de vereyim. Bir gazeteci var. Ben isim vermeyeceğim. Yani bu kanalı da zorda bırakmak istemiyorum. Narin’in davasından önce bu kişinin Twitter‘daki ve YouTube‘daki izlenmelerine bakıyorum. Baktığım kişinin Twitter‘da ve YouTube‘daki izlenmeleri henüz 2000’i geçmemiş ama ne zaman ki Narin konusu olunca 150.000-200.000’den aşağı gitmiyor. Çünkü gerçekten bir süreden sonra kendilerini kamuoyuna tanıtıp hatta ve hatta belki de dünyada bir ilk, bu davada üç büyük yalan atan gazeteciye ödül verildi. Yani şu derece söyleyeyim, bir davada kesinleşmiş ve yalan olduğu ispatlanmış raporlarla bir kişinin yaptığı haber, yalan haber üzerinde bu kişi ödül aldı. Yani düşünün yalan haber yaptı diye ödül alan var. Kahraman ilan edilenler var. Yani bu bir süreden sonra aslında herkesin beyaz dediğine “biz siyah diyelim, bakalım nasıl bir tepki alacağız” mantığı. Kamuoyu da maalesef ufak dedikodulardan başlayan ve çığ gibi büyüyen yalan haberlere çok meraklı. Bir süreden sonra abi bunu maalesef, ben bunu çok içim acıyarak söylüyorum, bu davayı kullanarak hem gazeteciliklerini hem de kamuoyunda kendilerini tanıtmak için ellerinden geleni yaptılar. Hatta bazı kadın programlarına bakarsanız, dava kesinleştikten sonra bile Narin’in videolarını henüz yeni paylaşıyorlar. Çünkü önceki haberleri izlenmiyor. Yani önceki attıkları tweet’ler görülmüyor. Önceki YouTube‘daki videoları izlenmiyor. Ama ne zaman ki Narin başlıklı bir video olunca kamuoyunun çok merak ettiği bir konu olduğu için yüz binlerce izlenme alıyor. Ben buna şahit oldum. Mesela bir kadın programcısı var. Kararlar vermiş. Normalde artık susulması lazım, mahkeme tarafından bir karar var. Olayın ilk gündeki videolarını karardan sonra tekrar yayınlıyorlar. Bakıyorum ki 250.000-300.000 izlenmiş ve insanlar buradan bir gelir kaynağı elde edebiliyor. Ve daha sonra da bazıları ise sırf bu tür davalarda biliyorsunuz uyanık insanlar vardır, kendini kahraman ilan etmek isteyen ve bu davada ismini duyuran ve hatta böyle şeylerde makam sahibi olan insanlar da var. Ama işin aslı hiç öyle değil aslında. Mesela şu soru bize soruluyor: “Ya şu gazeteci sizden ne istesin?” Evet, bu soruyu biz de soruyoruz aslında. Yani bizden ne istiyorsun? Ya bir yalan var mesela, bir haber var söylüyor; bunun yalan olduğunu ben bir raporla kanıtlıyorum, ikna olmuyor. Bu demektir ki bu insan bunu kendine iş olarak kullanıyor aslında. Yani sırf kendini kamuoyuna tanıtmak için, kamuoyunun gündemine kahraman olarak girmek için ve birden fazla takipçiye sahip olmak için insanlar gerçekten bunu yapabiliyormuş. Yani bu derecede maalesef kötü niyetli insanlar da var. Hatta az önce dediğim gibi yani düşünün bir dava var, başında ve sonuna kadar bir gazeteci var, ya bunun attığı yalanları resmî raporlarla kanıtladığımız halde ya bu adam ödül aldı, Gazeteciler Derneği’nden bu adam ödül aldı. Yani şimdi böyle bir durumda biz ne yapabiliriz abi?
Ruşen Çakır: Bu söylediklerin çok önemli ve bunları büyük ölçüde hepimiz gördük. Ama tabiî öyle bir kampanya oluşmuştu ki insanlar da büyük ölçüde şartlanmış gibiydi. Şunu da merak ediyorum; bölge… Siz Diyarbakır’dasınız. Diyarbakır Bağlar, yakın bir zamana kadar Diyarbakır’ın içindeydi, yani şehrin dibindesiniz ve tüm Türkiye olduğu gibi bölgedeki insanları da çok yakından ilgilendiren bir olay oldu bu olay. Bölgede insanların, yani kanaat önderi gibi olanları kastetmiyorum, daha sıradan, kendi halinde insanların bu olaya bakışı nasıldı?
Baran Güran: Şimdi abi ilk günler biliyorsun yani az önce kendiniz söylediniz, çok büyük bir kampanya ve bir kamuoyu baskısıyla bir medya faciası vardı ortada. Tabii ki insanlar bundan etkilenir. Biz de bir süreden sonra artık derdimizi anlatacak kendi sosyal medya hesaplarımızda veya bazı basın açıklamalarımızda topluma her yerde seslendik ve bir süreden sonra evet, insanlar burada hata olduğunu gördü ve bakış açıları çok değişiyor. Mesela ben şu an şöyle söyleyebilirim: Ya ben Diyarbakır’da bazen, insanoğlu acıkabiliyor, bir yemek yemek istiyorum, yani şöyle söyleyeyim, hesap almayıp sarılan insanlar var. Ben sırf bu yüzden dışarıda yemek yiyemiyorum. Yani hesap bile almadıkları için biz yemek bile yiyemiyoruz. Yani Diyarbakır’ı ve Doğu bölgesini en çok etkileyen bir yanlış haber var abi. Aslında toplum bu yüzden biraz uzaklaştı bizden o zamanlar. Şöyle bir haber yapıldı abi: İşte “Aile, DEM Parti’yi köyden kovdu” diye. Böyle bir haber başlığı geçti. Daha sonra biz bunun aslında yanlış olduğunu, hatta o zaman henüz o açıklama yapıldığı zaman bizim evimizde DEM milletvekilleri oturuyordu bu arada. Yani böyle bir kovma olsaydı onlar bizim evde nasıl oturacaktı? Böyle bir kovma yok aslında. Daha sonra amca tutuklanınca DEM’den de bir açıklama geldi. Sonra amca ne yaptı? Ondan sonra amca durdu ve özrünü diledi. Yani aslında amacımız kovmak değil, çünkü biz kimseyi kovmayız abi, biz de Kürtüz. Yani Diyarbakır’da yaşayan bir Kürt aileyiz. Kimse aslını inkâr edemez. Benim annem tek kelime doğru düzgün Türkçe bilmiyor, yani derdini anlatacak kadar Türkçe bilmiyor. Bunu topluma anlata anlata, sağ olsun bazı güzel yürekli gazeteciler de var tabii bu olayda, vekiller var, bunu topluma anlata anlata toplum bunun yanlış olduğunu görünce tabii toplum da bize çok kapısını açtı. Hatta en son Narin’in mevlidinde şöyle söyleyeyim, arabaları koyacak yer kalmamıştı. Sağ olsun Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi’ne buradan teşekkürlerimi ileteyim, bütün yemek ve su ihtiyaçlarını Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi karşıladı, çaya kadar ve çok sayıda Diyarbakır toplumunun katıldığı bir mevlitti. İlk günle bugünkü arasında dağlar kadar fark var abi.
Ruşen Çakır: Peki şu anda babana yönelik, çünkü gidiyor yürüyor, 3 gündür yolda, herhalde geçtiği yerlerde insanlar biliyorlardır. Şu ana kadar neler yaşamış, nasıl gidiyor yürüyüşü?
Baran Güran: Abi şöyle söyleyeyim, onun yürüyeceği yerlerde köylüler arasında bir telefon trafiği var, köylüler birbirini arıyor ‘‘Nereye yetişti?’’ diye. Ona yemek, elbise, su, çay yani çok büyük bir karşılama var abi, gerçekten. Bugün Şenyaşar ailesi de katılmış biliyorsunuz, bir anne vardı, bir sene mi iki sene Meclis’in önünde oturmuştu, o ve oğlu da gelmişti, sağ olsun vekilimiz. Toplum çok iyi niyetli abi, gerçekten ben anlıyorum ki aslında sosyal medya kullanan bir kesim hariç toplum buna inanmamış. Hatta şu an yolda arabasını durdurup babayla bir süre yürüyen insanlar bile var. Ve gerçekten şu an bu ilgiden dolayı bile günlük oluşturduğu rotaya yetişemiyor, çünkü gelen bütün arabalar duruyor, oradaki bütün köylüler geliyor. Gelen insanlar zaten onunla beraber ağlıyor, köylüler yemek getiriyor, yani evine götürmek isteyen var, ayrıyeten ona elbise getirmek isteyen var, ayakkabı getirmek isteyen var. Ve yolda geçen, özellikle tır şoförleri abiler sağ olsun durup soğuk su veriyorlar, soğuk içecekler veriyorlar. Tabii bu da ona çok büyük bir moral oluyor. Sağ olsunlar, şu ana kadar Siverek’e çok az kaldı, Siverek halkı bütün kapılarını aileye açtılar. Biz de gerektiği zaman devamlı onunla gitmek zorundayız. Bütün güvenlik önlemleri sağ olsun emniyet tarafından alınsa bile baba yürüyor yani, babamızdır sonuçta. Sadece bugünlük tek katılım sağlayamadım, o da evde tek kaldığım için çocukların ihtiyaçlarından dolayı. Allah razı olsun toplumdan abi, gerçekten şu ana kadar Siverek Caddesi’nde yani Siverek’e giden yolda, hatta istirahat yaptığı tesiste çadır açtığında o çevredeki bütün köylüler o gün onun yanına gelir, saat 10-11’e kadar onunla oturuyorlar, yemek getiriyorlar, çay getiren var. Ve onun sesini duyurmak için hatta video çekip sosyal medya hesaplarından paylaşan yüzlerce insan var şu an. Allah iyi insanlardan razı olsun abi, Rabbim bu ülkede iyi insanları başımızdan eksik etmesin gerçekten. Ben şu an 23 yaşındayım, yani öyle bir psikolojinin içindeyim, bazen duruyorum kendi kendime “Nasıl ayakta kalabiliyorum?” diye. Yani şüpheleniyorum, kendimden şüpheleniyorum artık nasıl ayakta durabiliyorsun? Çünkü abi köyden çıkıyorsun, kardeşin toprağın altında, ağlayarak köyden çıkıyorsun. Eve geliyorsun kardeşlerin var, ağlıyor, bir şekilde onları teselli etmen lazım. Babam var yürüyor, onu ayrıyeten teselli edip ona güç olmam lazım. Yetmiyor, cezaevine gidiyorum, oradaki annemi, kardeşimi…
Ruşen Çakır: Tam onu soracaktım, kusura bakma sözünü kestim. Amcan, annen ve kardeşin cezaevinde, nasıl durumları? Herhalde sürekli haber alıyorsunuzdur. Nerede yatıyorlar?
Baran Güran: Yani amcam Erzurum’da, annemle kardeşim Erzincan’da. Ağırlaştırılmış müebbet olduğu için amcamla görüşemiyorum, sadece kendi kardeşleri ve çocukları görüşebiliyor. Ben annemle kardeşimin yanına gidiyorum. Ağlıyorlar abi gerçekten, yani o annenin içerideki… Yani ben cezaevine gittikten sonra çok çabuk toparlanamıyorum, çünkü o sarılışı, o ağlayışı, o çaresizliği… Aynı şekilde Enes’in veya yengemin amcamın görüşüne gittiğinde çocuklarının ağlaması… Yani abi çok ağır bir şey. Gerçekten çok ağır ama Yüce Rabbim bazen güç, kuvvet verebiliyor. Yani hepsinin kilo kaybı var, stresten ölecek duruma gelmişler. Yani evde olduklarını, Narin’in eve yetişmediğini açıkça söylediği halde maalesef toplum tarafından şeytanlaştırıldıkları için ve hiçbir ceza olmadan bir anneye… Yani ben bazen kendi kendime düşünüyorum, bir insan bu kadar kötü olamaz. Hele bu annenin yaşadıkları ayrı bir şey. Başta hiçbir somut delil olmadan namusuna laf atıldı, yani bir kadının namusu hakkında konuşulamaz. Bir annenin namusu hakkında kimse konuşamaz. Ve daha sonra hiçbir somut veri olmadan bu anneyi cezaevine attılar. Sonra bu anneye ‘‘olay günü saçını boyattı’’ dediler, yalan. ‘‘Bu anne olay günü küpesini değiştirmiş’’ haberi yaptılar, yalan. Yani abi ben böyle bir kötülük görmedim. Ben yani bunlarla baş edemem ama ben elimi Rabbime açmışım, “Ya Rabbi sen bırakma” diyorum, ne diyebilirim abi? İki senedir bu şekilde mücadele veriyorum. Ta ki dava bir yere geliyor, toplum buna tam desteğini veriyor, işte ‘‘aile cinayeti faili meçhul olarak değerlendirilmesi’’ yalan haberi olunca bunu yıkmaya çalışıyorlar. Ama umduklarını da bulamadılar, toplum buna artık inanmıyor, toplum bu davada hata olduğunu biliyor ki şu an yüzlerce kapı açılıyor. Yani başından… Ne diyeyim abi bilmiyorum. En son yani bugün babam yürüyecek, yarın gerekirse ben yürüyeceğim, yarın gerekirse benden ufak kardeşim yürüsün, yarın gerekirse ailedeki bütün kadınlar yürüsün. Biz böyle bir aile değiliz abi. Biz medya tarafından kandırılan bir toplumla karşı karşıyayız ve biz bunu açık yüreklilikle söyleyebiliriz. Biz suçlu değiliz, biz bu kadar kötü bir aile değiliz, biz çocuklarımıza kıyıp komşulara verecek kadar kötü bir aile değiliz, biz hayatımız boyunca hiçbir çocuğumuza dokunmamışız, bizim bütün çocuklarımız okuyor, okumak isteyen bütün çocuklarımız okuyor. Ama bizi medyanın önünde öyle bir şeytanlaştırdılar ki abi. Benim bir sabıkam bile yok. Ben hayatım boyunca karakola düşen biri değilken benim hakkımda bile öyle şeyler söylediler. Ben 16 yaşından beri gurbetçi biriyim, benim hakkımda milyon tane senaryolar var. Yani bir taraftan şeytanlaştırıyor, bir taraftan da zenginleştiriyorlar. Ya keşke o kadar zengin olsaydık, kim zengin olmak istemez ki yani? Ama sürecin başında, gerçekten sürecin en başında, yani bir gömlek düşünün, ilk iliklenen şey yanlış gidildiği için sonunda da hakikatli bir karar çıkamaz, yanlışın başladığı bir şeyi doğru getiremez. Eğer ne zaman ki bunun yanlış olduğunu anlamak istiyorsan ilk atılan adıma geri dönülmesi lazım. İlk adımda ne dediler abi? Bu olayda ilk şöyle bir haber düştü Ruşen abi, dediler ki, “Amcanın arabasında Narin’in ölüm sıvısı var.” Ya ben hatta şöyle söyledim, yıllardır gazetecilik yapan insanlara söyledim, hatta otopside çalışan kişilere söyledim; ölüm sıvısı diye insan vücudunda bir sıvı yok bir kere, yani bu bile bir yalan başlık. Henüz amcanın arabası incelemeye alınmamış, önce haber yapılıyor, bakın gerçekten önce haber yapılıyor: “Amcanın arabasında ölüm sıvısı var.” Her yerde paylaşıldı, bütün toplum gördü. Sonra bir gazeteci paylaştı. Biz de oradaydık, araba henüz incelemeye alınmamış. Ya dediler ki, ‘‘Siz bu arabanın içinde ölüm sıvısı olduğunu söylüyorsunuz, bu araba hiç incelemeye alınmamış.’’ O gece saat 1’de o arabayı götürdüler. Önce toplumda şeytanlaştırıyorlar, ondan sonra yapmaya devam ediyorlar, çünkü delil yok abi. Ama toplumun istediği her şey olacak bir durumdaydı, o yüzden ilk önce toplumu ikna ettiler. Bu arabadaki ölüm sıvısı da yalan, bunun raporu da var, mevcut abi. Ve daha sonra şöyle bir haber geçti: Amca Salim Güran’ın — ben olayın başından gittiğim için amcadan başladım — arabası bir petrol istasyonuna girip arabanın ön koltuğunda sarılı bir çocuğun olduğunu ve ıslak mendil alıp hızla oradan uzaklaştığını söylediler. Ana akım medya üç gün boyunca sabah akşam bu haberi geçti. Şu an bakıyoruz ki hem kamera kayıtlarından hem de petrol istasyonundaki çalışanlardan, bir sahte haber, Murat Çatalca attı. 7 yıl önce ölmüş bir adamın hesabından yapılan sahte ihbar üzerinden. Biz bakıyoruz ki abi, amca hiç o petrole gitmemiş aslında. Böyle şaşkınlık içinde bekliyoruz. Daha sonra yani Kürtçeyi bilenler Türkçede de fıskiyedir, Kürtçede de fıskiyedir. O zaman tarla suluyorlar ve bu suyun basıncından bu fıskiyeler düşebiliyor. Berde de sınır demektir bu arada, “Berde’nin oradaki fıskiye düşmüş, fıskiyeyi kaldır” diyor. Abi bu ana akım medyada şöyle geçti: İşte amca işçiyle yaptığı görüşmede “Git bak Ramazan, Narin ölü mü sağ mı?” Aslında ölüm Kürtçede çok farklı bir kelime, fıskiye çok farklı bir kelime. Tabii o zamanlar maalesef Diyarbakır halkı da kısmen Kürtçeyi unutmuşlar, herkes Kürtçeyi unutmuştu. Abi şimdi üç tane büyük yalan, ilk önce toplumun önüne bunu attılar, şeytanlaştırdılar. Niye bunu yapıyorlar? Çünkü bahsettikleri hiçbir şeyde delil yok ama toplumu ikna etmiş olsalar bu cezayı rahatlıkla verebilirler.
Ruşen Çakır: Evet, seni dinlerken bile yani ben bu kadar uzakta dinlerken bile çok kötü oluyorum. Sizlerin yaşadıklarınızı tahayyül bile edemem. İstersen toparlayalım; şimdi baban yürüyor, “Gerekirse biz de yürürüz” dedin ve davanın yeniden görülmesini istiyorsunuz. Son olarak şunu sorayım: Umutlu musun bu noktada? Yani beklentileriniz yerine gelecek gibi mi?