Oğlumu 13 yıl önce toprağa verdim

Oğlumu  13 yıl önce vermiştim.  Ama yeni taşınan komşularımızın evliliğinde, yemin ederim ki  yaşasaydı oğlunun bugün nasıl görüneceğine tıpatıp benziyordu.

Oğlum  Deniz , sadece  dokuzuncu  hayatı kaybetmişti. Okulunun civarındakilerle en üst düzeyde bir araba çarpmıştı. Böyle bir acının içine yerleşir ve asla tamamen gitmez. Aradan geçen yıllar boyunca bazı günlerde göğsüm sıkışır, sanki o yeniden bir yeniden toparlanmış gibi hissederim.

O gün sonra başka çocuk sahibi olamadım. Buna gücüm yoktu. Bu arada,  Kemal  ile yıllar boyunca yalnız yaşadık.

Bir gün sonuçları bir  nakliye kamyonu  geldi. Yeni komşular taşınmıştı. Elli yaşlarında bir çift ve onların oğlu.

Komşuluk yapmak istedim. Fırında  elmalı turta  yaptım ve ertesi gün kapılarını çaldım. Turta hala sıcaktı.

Kapıyı  oğulları açtı.

O an zaman geçti.

Elimdeki tabak yere düştü ve parçalandı. Çünkü karşımda duran genç, bana  çocuğu Deniz'i hatırlatıyordu.

Deniz'in gözleri farklı renkteydi. Biri  mavi , diğeri  kahverengiydi . Bu nadir özelliği anneannesinden sahipti.

Kapıyı açan gençte de  aynı gözler vardı.

Aynı koyu kıvırcık saçlar. Aynı yüz satır. Aynı çene.

Sanki yıllar sonra çocuğunu yeniden görüyorum.

Genç eğilip kırılan parçaları toplamaya başladı. Ben ise donmuş durumdayım.

“Tabak için üzgünüm…” dedim zorluklarla. “Yaşınızı sorabilir miyim?”

“ 19 ,” dedi.

Tam da Deniz'in bugün olacağı yaş.

Tam o sırada annesinin kapısına geldi. Ona romantizmden bahsetmeye çalıştım ama kadın gününüzü gerdi ve kısa bir cümleyle kapıyı kapattı.

“Gitmeniz gerekiyor.Çok işiniz var.”

Şaşkınlık içinde eve döndüm.

Eşim  Kemal'e  her şeyi anlattım.

Kemal kanepede oturdu.

Ve sonra… Ebediyye başladı.

Hayatımda onu hiç ağlarken görmemiştim.

Sesi titr değildir.

“Bu sırrı oğlumuzla birlikte gömdüğümü sanıyordum… Ama artık gerçeği bilmen gerekiyor.”

Kalbim hızla atmaya başladı.

“Ne demek istiyorsun?” diye fısıldadım.

Kemal başını kaldırdı. Gözleri kıpkırmızıydı.

“Deniz'in kazası… tamamen bir kaza değildi.”

Ey odadaki hava sanki dondu.

“Nasıl yani?” dedim.

Kemal derin bir nefes aldı.

“O gün… arabayı süren kişi kimdi biliyor musun?”

Başımınam.

Yıllardır kim olduğunu hiç öğrenmemiştim. Polis raporlarında sadece “genç bir sürücü” yazıyordu.

Kemal gözlük taktı.

“Yeni komşularımızın oğlu.”

Sanki biri göğsüme ağır bir taş bırakmıştı.

“Hayır…” dedim neredeyse nefessiz.

Kemal'i tanımaya devam etti.

"O zamanlar altı yaşındaydı. Babası arabayı çalıştırmış, kısa süreliğine inmiş. Çocuk direksiyona geçmişi. Araba yokuş aşağı kaymış... ve Deniz'e çarpmış."

Kulaklarım guruldıyordu.

“Peki neden bunu bilmiyorum?” diye sordum.

Kemal başını tuttu.

"Çünkü ailesi perişan haldeydi. O çocuk uzun süreli terapi yaptı. Kendini suçladı. Babası mahvoldu. Davayı açmadım… çünkü bir çocuğun hayatını da mahvetmek istemedim."

O bir kapının dışında bir ses duyuldu devamı için sonrki syfaya geçinz...