sonra, 3 yıl sonra, yan daireye BAŞKA BİR KADIN VE BİR ÇOCUK ile taşındı.

Beni korumak mı?” dedim öfkeyle. “Beni mezara koydun sen! Çocuğumuzu kaybettim ben!”

Gözleri doldu. “Biliyordum… ama geri dönemezdim. Seni de hedef yaparlardı. Her şeyi bitirip temiz bir hayat kurdum. Sonra evlendim. Zeynep doğdu. Geçmişi tamamen geride bıraktım sandım.”

“Peki ya ben?” Sesim çatladı. “Benim hayatım ne olacak?”

Cevap veremedi.

Kapının eşiğinde öylece durduk. Üç yıl boyunca yasını tuttuğum adam karşımdaydı ama artık benim değildi. Onun yeni bir hayatı, yeni bir ailesi vardı. İçimdeki sevgiyle öfke birbirine karıştı. Ona sarılmak istedim. Aynı anda yüzüne vurmak da.

Sonunda geri çekildim.

“Artık Rıza değilsin,” dedim sakinleşerek. “Benim Rıza’m o mezarda kaldı. Sen ise kendi seçimini yaptın.”