On dört yıl önce yangında vefat ettiğini sandığım kocam

Onlar da beni seçmişti. O gece uzun süre mutfakta oturduk. Çay demledim. Kerem çocukluğundan beri sevdiği tarçınlı bisküvilerden buldu. Kaan göl kenarına çıkıp biraz hava aldı, sonra geri döndü. Konuştuk. Sustuk. Yeri geldiğinde ağladık, sonra güldük bile. Sabaha karşı anladım ki aile bazen kanla başlar, ama sevgiyle tamamlanır. Bizi bir arada tutan şey doğum değil, kalmaktı. Ben kalmıştım. Onlar da kalmıştı. Ve kapımıza kim gelirse gelsin, artık bunu bizden kimse alamazdı.