SENİ 20 YILDIR ARIYORUZ

Büyükannemin bana bıraktığı kolye oradaydı. Yirmi yıldır sakladığım tek değerli şey. Ağırdı, garip bir sıcaklığı vardı. Sanki sadece bir takı değildi… daha fazlasıydı.

“Affet beni,” diye fısıldadım. “Ama başka çarem yok.”

Ertesi sabah, şehir merkezindeki eski bir kuyumcuya girdim.

Tezgâhın arkasındaki yaşlı adam, kolyeyi görür görmez donakaldı. Yüzü bir anda bembeyaz oldu. Gözleri büyüdü, elleri titremeye başladı.

“Bunu… nereden buldunuz?” diye fısıldadı.

“Büyükannemindi,” dedim. “Sadece kiramı ödeyecek kadar para istiyorum.”

“Adı neydi?”

“Melinda.”

Adam bir an sendeledi. Sanki görünmeyen bir güç onu geriye itmiş gibi tökezledi ve tezgâha tutundu.

“Hanımefendi… oturun.”

“Kolye sahte mi?” diye sordum.