2002’de Sivas’ta bir kadın bir gecede ortadan kayboldu

Melis’in cevabı yıllarca değişmedi:
“Annem giderse beni bırakmazdı.”

Zaman geçtikçe aramalar seyrekleşti, dosya raflara kalktı, apartman yenilendi, mahalle değişti. İnsanların bir kısmı taşındı, bir kısmı yaşlandı, bazıları hayatını kaybetti. Nazan Karaca’nın adı da yavaş yavaş “eski bir kayıp olayı”na dönüştü.

Ta ki 2021 yılına kadar

2021: Bir Tadilat, Bir Duvar ve Görünmeyen Bir Boşluk
Apartmanın bodrum katı yıllardır kullanılmıyordu. Rutubetli, eski eşyaların atıldığı, kimsenin pek inmediği bir yerdi. 2021’de bina güçlendirme ve tadilat çalışmasına girince, bodrumdaki bazı duvarların kırılması gerekti.

Ustalar duvarın bir bölümünü sökerken, içeride normal olmayan bir boşluk fark etti. Sanki duvarın arkasında sonradan örülmüş başka bir alan vardı. Bu durum, “binalarda olur böyle şeyler” denip geçilecek türden değildi; çünkü boşluğun çevresi farklı bir malzemeyle kapatılmış, sanki bir şeyi saklamak için özellikle yapılmış gibiydi.

Boşluk açıldığında içeride bulunanlar, ilk bakışta bile “unutulmuş bir eşya” gibi durmuyordu. Bazı nesneler düzenli şekilde konmuş, üzerleri örtülmüş, yılların tozu altında kalmıştı.

O an, yıllar önceki kayıp dosyası bir anda yeniden hatırlandı.

Eski Dosya Yeniden Açılırken: Cevaplar Kadar Yeni Sorular
Buluntuların ardından yetkililere haber verildi. Olay tekrar gündeme geldi. Kayıp dosyası yeniden incelendi. Eski ifadeler, komşu anlatımları, apartmanda yaşayanların o dönemki hareketleri tekrar değerlendirildi.

Yıllar içinde unutulan bazı ayrıntılar da yeniden önem kazandı:

O dönem apartmanda kısa süreli oturan bir kiracı, kayboluştan sonra aniden taşınmıştı.