60 yaşındayım. Bir gün doktora gittim

Doktor başını salladı.

— Evet. Fakat bu çok riskli bir durum. Bebeğin bulunduğu yer nedeniyle doğum şekliniz normal olmayacak. Sizi ve bebeği kaybetmemek için çok dikkatli hareket etmemiz gerekiyor.

O an gözlerimden yaşlar boşandı. Dokuz ay boyunca hissettiğim her hareket gerçekmiş. Bebeğim gerçekten benimleydi.

Ameliyat günü geldiğinde korkudan titriyordum. Eşim elimi tuttu.

— Yıllarca bekledin, dedi. Şimdi onun için güçlü ol.

Gözlerimi kapattım ve ilk kez içimdeki korkudan daha büyük bir şey hissettim: umut.

Saatler sonra ameliyathanenin kapısı açıldı. Genç doktor yüzünde yorgun ama sıcak bir gülümsemeyle çıktı.

— Anne ve bebek iyi.

O iki kelimeyi duyduğum anda ağlamaya başladım.

Bir süre sonra bebeğimi kucağıma verdiler. Minicik elleri vardı. Yüzüne baktığımda dokuz ay boyunca kurduğum bütün hayaller gözümün önünden geçti.

Onu göğsüme bastırıp fısıldadım:

— Seni beklemekten hiç vazgeçmedim.

Eşim yanıma oturdu. Gözleri doluydu.

— Adını ne koyacağız? diye sordu.

Bebeğimin yüzüne baktım. Sonra gülümsedim.