Babamın anısına, onun gömleklerinden bir elbise diktim

Geçen yıl babama kanser teşhisi kondu.

Hastane koridorlarında geçen aylar boyunca güçlü görünmeye çalıştım. O da güçlü görünmeye çalışıyordu. Bana her zaman gülümseyerek “Ben iyiyim, sen derslerine bak,” derdi. Ama gözlerindeki yorgunluğu görmemek imkânsızdı.

Mezuniyet balosuna sadece birkaç ay kala babamı kaybettim.

Cenazeden sonra dünya sessizleşmiş gibiydi. Evdeki her eşya onu hatırlatıyordu. Koltuğun üzerindeki eski battaniyesi, mutfaktaki kahve kupası, kapının yanındaki ayakkabıları… Hepsi oradaydı ama o yoktu.

Sonra teyzemin yanına taşındım.