Babamın borçları yüzünden...

“İyiyim.”

Yüzüme baktı.

“İyi değilsin.”

O cümleyi duyunca gözlerim doldu.

Yıllardır kimse bana bunu söylememişti.

Kerem zamanla benim en büyük destekçim oldu. Ama aramızdaki ilişki hiçbir zaman yanlış bir noktaya gitmedi. İkimiz de sınırlarımızı biliyorduk.

Ta ki Rauf Bey’in hastalandığı güne kadar.

Doktorlar onun ciddi bir kalp rahatsızlığı olduğunu söyledi.

Herkes konağın çevresinde toplanmıştı.

O gece beni yanına çağırdı.

Yatağında güçsüz yatıyordu.

“Yıllardır sana bir şey söylemek istiyorum,” dedi.

Şaşırdım.

“Ne?”

“Baban seni bana verdiğinde bunun bir evlilik olduğunu sanıyordun.”

Başımı eğdim.

“Değil miydi?”

Gözlerini kapattı.

“Hayır.”

Sonra bana yıllardır sakladığı bir gerçeği anlattı….