Benim adım Nurgül

Arabaya bindim. İçimde hem merak hem de hafif bir tedirginlik vardı. Kayınpederim direksiyona geçti, yüzünde her zamanki sakin ve güven veren ifade vardı. Bana dönüp, “Korkma kızım, seni kötü bir yere götürmüyorum. Bugün biraz nefes almanı istedim,” dedi.
Bu sözleri duyunca içim biraz rahatladı. Çünkü o evde uzun zamandır kendimi bir insan gibi değil de, sürekli kusur aranan biri gibi hissediyordum. Ne yapsam eksik, ne söylesem yanlış oluyordu. Bir tek kayınpederim bana insan yerine koyar, halimi hatırımı sorardı.
Arabayla şehir merkezine doğru gittik. Yol boyunca havadan sudan konuştuk. Bana çocukluğunu anlattı, gençliğinde nasıl yokluk çektiğini, insanın bazen en yakınlarından bile anlayış göremediğini söyledi. Sonra bir anda sustu ve derin bir nefes aldı.
“Kızım,” dedi, “Ben bu evde olup biteni görüyorum. Sana yapılanları da görüyorum. Çok kere müdahale ettim ama bazı insanların huyu değişmiyor. Sen kötü biri değilsin. Sen değersiz hiç değilsin. Bunu bil diye bugün seni buraya getirdim.”