Bir Sabah Gelmeyince Kadın Korkunç Gerçeği Öğrendi

Kadın konuşmadı ama avucunu yavaşça açtı. Kuş tereddüt etti. Uzun bir an boyunca göz göze geldiler. Kadın o bakışta tanıdık bir şey aradı; eski dostunun izini, bir hatırayı, bir işareti…

Kuş bir adım daha attı.

Ve ilk kez avucundan yedi.

Kadının gözleri doldu. Ama bu gözyaşı sadece hüzünden değildi. Anladı ki altı yıl boyunca kurduğu bağ kaybolmamıştı; bir canlıdan diğerine, güvenden cesarete devrolmuştu. Belki ilk karga artık yoktu. Ama bıraktığı şey — güven — hâlâ yaşıyordu.

Kadın o sabah ilk kez yeniden konuştu.

“Günaydın,” dedi yumuşak bir sesle.

Kuş başını hafifçe yana eğdi.

Aynı hareket.

Kadın gülümsedi.

Bazı dostluklar biter. Ama bıraktıkları iz, yeni başlangıçlara yol gösterir. O balkon artık sadece bir bekleyiş yeri değildi. Bir vedanın ve bir devamın aynı anda yaşandığı yerdi.

Ve kadın o sabah şunu anladı:

Kaybettiklerimiz geri gelmez belki…
Ama sevgi, bir yolunu bulup yeniden konacak bir korkuluk bulur.