bize destek olmak istediğini söylemiştin

Annem içeri girdiğinde ikimizi salonda yan yana görünce gülümsedi. "Ah, hala ayakta mısınız? Ne güzel, baba-kız sohbeti mi ediyordunuz?" dedi neşeyle.

Üvey babam yanına gidip onu alnından öptü. "Evet hayatım, Elif'le geleceği hakkında biraz dertleştik. Bazı endişeleri varmış, onları hallettik, değil mi Elif?"

Annem bana döndü, gözlerinin içi parlıyordu. Uzun zamandır onu bu kadar huzurlu görmemiştim. Üvey babamın gözleri ise üzerimdeydi; o buz gibi tehdit hala oradaydı. Anneme doğru bir adım attım, her şeyi anlatmak, o maskeyi indirmek için dudaklarımı araladım. Ama üvey babam elini annemin omzuna atıp bana hafifçe göz kırptığında, kelimeler boğazımda düğümlendi.

"Evet anne," dedim sesim titreyerek. "Biraz dertleştik. Her şey... her şey yolunda."

O gece odama çekildiğimde asıl savaşın yeni başladığını biliyordum. Annemi korumak için susmalı mıydım, yoksa onu kurtarmak için her şeyi yakmalı mıydım? Üvey babamın odasının kapısının önünden geçerken içeriden gelen o kısık sesli gülüşünü duydum. Artık sadece bir sırrı saklamıyordum; o sırrın bir parçası haline gelmiştim ve çıkış yolu her geçen dakika daha da kararıyordu. Bir sonraki hamlesinin ne olacağını, annemin ne zaman gerçeğin soğuk nefesini ensesinde hissedeceğini bilmiyordum ama artık bu evde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.