büyükannemin eski kolyesini bir kuyumcuya götürdüm

Bir yanım korkuyordu. Diğer yanım… ilk defa umut hissediyordu.

“Ya gelmezsem?”

Adam omuz silkti.

“O zaman yine hayatına dönersin. Ama şunu bil… bu fırsat bir daha gelmez.”

Sessizlik oldu.


Sonra kolyeye baktım.

Büyükannemi düşündüm. Bana neden bunu verdiğini… neden hep “günü geldiğinde anlayacaksın” dediğini.

Ve o an anladım.

Bu sadece para meselesi değildi.

Bu… benim kim olduğumla ilgiliydi.


Başımı kaldırdım.

“Geliyorum,” dedim.

Adam hafifçe gülümsedi.

“Doğru karar.”

Dükkândan birlikte çıktık.