Çocuğumu Kaybettiğimi Sandım

Kelimeler boğazımda düğümlendi.

"Senin yaşadığın her güzel şey gerçekti. Seni seven insanlar gerçekti. Ama senden saklanan gerçek de vardı."

Emre bana hemen "anne" diyemedi.

Bunu anlıyordum.

18 yıl boyunca başka birine anne demişti.

Bana ise sadece bir yabancıydı.

Ama zamanla küçük şeyler değişti.

Birlikte kahve içmeye başladık.

Eski fotoğrafları gösterdim.

Ona doğduğu gün nasıl beklediğimi anlattım.

O da bana çocukluğunu anlattı.

Bazen güldük.

Bazen ağladık.

Ama her geçen gün aramızdaki boşluk biraz daha kapandı.

Bir akşam Emre kapımı çaldı.

Elinde küçük bir kutu vardı.

"Bugün sana bir şey getirdim."