Çocuğumu Kaybettiğimi Sandım

Kutuyu açtım.

İçinde o mavi bileklik vardı.

18 yıl önce onun bileğine taktığım bileklik.

"Bu bana yıllarca saklandı."

Gözlerime baktı.

"Artık sahibine geri dönmesi gerektiğini düşündüm."

Gözyaşlarımı tutamadım.

Emre elimi tuttu.

Ve ilk kez bana gerçekten baktı.

"Anne…"

O kelimeyi duyduğum anda dizlerimin bağı çözüldü.

Çünkü 18 yıldır beklediğim tek şey buydu.

Yıllar sonra anladım ki bazı kayıplar gerçekten kayıp değildir.

Bazen hayat, en büyük acının içinden en büyük mucizeyi çıkarır.

Ben oğlumu kaybettiğimi sanmıştım.

Ama meğer o, bir gün beni bulmak için büyüyormuş.

Ve kapım çaldığında karşıma çıkan o genç adam sadece geçmişimi değil…

Eksik kalan kalbimin parçasını da geri getirmişti.