Ekmek Çalan Çocuk

Nadir'in sesi çatladı.

‘Babam ben küçükken işsiz kalmıştı. Bir komşumuz bize aylarca ekmek getirmişti. Bugün bunu hatırlayınca kendimden utandım.’

Salonda yeniden sessizlik oldu. Bu kez sessizliğin içinde utanç kadar umut da vardı.

Hâkim, gönüllü bırakılan paraların kayıt altına alınarak güvenilir bir yardım kuruluşuna ulaştırılmasını önerdi. Kimse kapıda tutulmadı; dileyen çıktı. Fakat pek çok kişi kaldı. Bir öğretmen okul malzemesi sağlamayı, bir lokantacı aileye sıcak yemek ulaştırmayı teklif etti. Sosyal hizmet görevlisi ise yardımların tek seferlik kalmaması için aileyle düzenli görüşme planladı.

Muaz bütün bunları dinlerken bir şey söylemek istedi ama sesi çıkmadı.

Abdurrahman ona döndü.
Reklamlar