İkisi bir süre sessiz kaldı. Sonra Nadir marketin yanındaki duvarı gösterdi. Dayanışma rafını birlikte monte ettiler. Muaz vidaları tutarken Nadir rafın düz durup durmadığını kontrol etti. Birkaç kişi merakla yaklaşıp ne yaptıklarını sordu. Nadir kimsenin adını anmadan, ihtiyaç sahiplerinin buradan ücretsiz yiyecek alabileceğini anlattı.
O gece Muaz ilk kez korkuyla değil, yarın yapacaklarını düşünerek uyudu. Sabah annesi onu kahvaltı sofrasında görünce ‘Gülümsüyorsun,’ dedi. Muaz da ‘Çünkü artık bir yolumuz var,’ diye karşılık verdi.
Aylar sonra Muaz yine o markete girdi. Bu kez cebinde kendi biriktirdiği para vardı. İki ekmek, biraz peynir aldı. Kasaya geldiğinde Nadir gülümsedi.
‘Annen nasıl?’
‘Daha iyi. Size selam söyledi.’
Muaz çıkmadan önce bir ekmek daha satın aldı ve dayanışma rafına bıraktı.
‘Bunu kim alacak?’ diye sordu Nadir.
Muaz kapıya yönelirken cevap verdi:
‘Bilmiyorum. Zaten bilmem gerekmiyor.’
Çünkü o gün öğrendiği en önemli şey, bir insanın hayatını değiştiren yardımın bazen kimin elinden geldiğinin bile bilinmemesiydi. Ve onu yargılayan mahkemeden çıktığında ilk kez yalnızca affedilmeyi değil, bir başkasına el uzatabilecek geleceği de hayal etmeye başlamıştı.