Elif’in Ardında Kalan İzler

Elif kaybolduğunda Nikola yedi yaşındaydı. Ablası okuldan dönünce çantasını mutfaktaki sandalyeye asardı. O çantanın sapında da üç beyaz çiçek vardı. Küçükken işin en zor tarafının çiçeklerin birbirine benzemesini sağlamak olduğunu düşünürdü. Elif, annesinden öğrendiği hareketi ona gösterirken her bir yaprağı ayrı ayrı sayardı.

Kaybolduğu akşam babası, yağmur hafifleyene kadar dönmeyeceğini söylemişti. Elif’in okul yolunu baştan sona iki kez yürüdü. Eve uğrayıp kuru bir mont aldı ve yeniden çıktı. Dedesi Milan ise oturduğu yerden kızın bir süre sonra kendi kendine döneceğini söyledi. Nikola yıllar sonra bile onun bu kadar sakin konuşmasını unutamadı.

Aramalar azaldıkça annesi Milena, kızının odasının kapısını açık bırakmaya başladı. Kitapları masada, mavi ceketi askıda duruyordu. Bazen odanın önünden geçerken ceketin kolunu düzeltirdi. O evde eşyaların nerede duracağını değiştirmeyen tek oda orasıydı.