En Yakın Arkadaşım

Merakla sonraki satıra geçtim.

“‘Eğer benimle evleneceksen bunu kimseye kendini ispatlamak için yapmayacaksın. Bir gün pişman olacaksan şimdi git.'”

Emre cebinden küçük bir kutu daha çıkardı.

Kutunun içinde eski, gümüş renkli bir yüzük vardı.

“Teklif edeceğim gün bu yüzüğü göstermişti,” dedi.

“Ben de ona, ‘Senden vazgeçecek olsam bugün burada olmazdım.’ cevabını vermiştim.”

Mektubun son kısmına geldim.Mektubun son kısmına geldim.

“Asıl sırrı şimdi söyleyeceğim.”

Kalbim yeniden hızlandı.

“Doktorlar bana yıllar önce çocuk sahibi olmamın çok zor olacağını söylemişti. Bunu yalnızca Emre biliyordu. Sana söylememi istemedi. Çünkü üzülmenden korktu.”

Şaşkınlıkla Emre’ye baktım

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını OkuyabilirsinizDemek…”

Başını salladı.

“Evet. Hamile kalması bizim için mucizeydi.”

Mektup devam ediyordu.

“Eğer doğum sırasında bana bir şey olursa sakın Emre’yi suçlama. O bana hayatım boyunca kimsenin vermediği değeri verdi.”Tam o anda ameliyathanenin kapısı açıldı.

Doktor hızla bize doğru yürüdü.

İkimiz de nefesimizi tuttuk.

“Anne yaşıyor.” dedi.

O an dizlerimin bağı çözüldü.

“Peki bebekler?”

Doktor yorgun ama umutlu bir tebessüm etti.İkisi de küvezde. Erken doğdukları için biraz zamana ihtiyaçları var ama durumları umut verici.”

Emre olduğu yere çöktü.

Yıllardır içinde tuttuğu bütün korku gözyaşlarına dönüştü.

Saatler sonra yoğun bakımda Merve’yi kısa süreliğine görebildik.

Bizi görünce güçlükle gülümsedi.

Elini uzattı.