En Yakın Arkadaşım

Önce Emre’nin elini tuttu.

Sonra benimkini.

Kısık sesiyle konuştu.

“Mektubu okudun mu?”

Başımı sallayarak ağladım.

“Beni affet.”

Neden özür dilediğini anlamadımNiyeÇünkü senin üzülmenden korktum. İnsanlar Emre’nin bana acıdığı için evlendiğini söyleyecek diye hep endişelendim. Gerçeği yalnızca biz bilelim istemiştim.”

Elini sıktım.

“Artık biliyorum.”

Gülümsedi.

“Sevgi, insanın eksik yanını tamamlamak değildir. Sevgi, onu eksik görmemektir.”

O cümle hastane odasında derin bir sessizlik bıraktı.

Aylar sonra ikizler sağlıkla eve geldi.

Onlara Deniz ve Duru isimleri verildi.

Merve zamanla eski gücüne kavuştu.

Çocuklarını sabırla büyütürken her gün bana o son cümlesini hatırlatıyordu.Yıllar boyunca insanların bakışları hiç bitmedi.

Kimi fısıldayarak konuştu.

Kimi Emre’nin neden böyle bir evlilik yaptığını anlamaya çalıştı.

Ama artık cevap vermeye ihtiyaç duymuyorduk.

Çünkü gerçeği yalnızca biz biliyorduk.