Eski Koca Babasıyla Evlilik

Çocukları alacağım ve seni onların hayatından sileceğim.” “Çocuklarımı bırakmıyorum!” Önemsemiyormuş gibi omuz silkti. “Göreceğiz.” İşte o an, bunun artık düzeltebileceğim bir şey olmadığını anladım. Bana arkasını dönmeyen tek bir kişi vardı: Selim’in babası Hamdi Bey. Hamdi Bey sessiz, gözlemci bir duldu. Torunlarının doğum günlerine Selim’den daha çok gelirdi. Onlarla yere oturur, söyledikleri gerçekten önemliymiş gibi onları dinlerdi. Birkaç yıl önce hastalandığımda, hastanede yanımda kalan kişi kayınpederimdi. Selim bir kez geldi, Hamdi Bey ise her gün. Ben yapamadığımda çocuklarla bile o ilgilendi. Bir şekilde… tek desteğim o olmuştu. Sonunda her şey çöktüğünde —Selim eve başka bir kadını getirip benden gitmemi istediğinde— gidecek başka yerim yoktu. Annem babam yok, akrabam yok. Yetimhanede büyüdüm. Çocuklarımı bırakmayı reddettim. Toplayabildiğim her şeyi topladım ve Hamdi Bey’in evine sürdüm. Önceden aramadım. Ama vardığımızda kapıyı açtı, çocuklara ve bana baktı ve kenara çekildi. Soru sormadı. O gece çocuklar uyuduktan sonra Hamdi Bey’in mutfak masasında oturmuş düşünmeye çalışıyordum. “Hiçbir şeyim yok,” dedim. “Oğlun buna emin oldu.” Hamdi Bey karşıma oturdu.