Evlat edindiğim kızımın beni bir huzurevine götüreceğini sanıyordum

Eşim daha genç yaşta vefat ettiğinde, henüz beş yaşındaydı. O gün yaşadığın en zor günüydü ama aynı zamanda bir söz verdim kendime: Onu asla yalnız hissettirmeyecektim. Kan bağı olmasa da kalpten bağ kurmuştuk. Onu büyütürken tek bir an bile “keşke” dedim. Ateşlendiğinde sabaha kadar başında bekledim, zorlandığında yan yan derslerle birlikte ders çalıştık, hayalleri için gelen her şeyi yaptım. Bayramlarda en güzel kıyafetleri giydim, harçlığını eksik etmedim, her zaman “yanındayım” dedim.

Yıllar geçti. Küçük kız büyüdü, üniversiteyi kazandı, mezun oldu, iş buldu. Onun yıl gururu duyuldu. Ama son zamanlarda bir şeyler değişti. Eskisi gibi sohbet etmiyor, bakışların içine bakmıyor, sanki benden uzaklaşıyordu. İçimde büyüyen bir korku vardı ama adını koydunuz.

Bir akşam kapıdan içeri girdi, yüzü ciddi ve kararlıydı.

— Eşyalarını topla. Şimdilik sadece gerekli olanları al, dedi.

Kalbimturtı.

— Nereye gideceksin? diye sordum.

Gözlerini kapat.

— Yolda anlatırım.

Ama anlatmadı.