Gizemli Komşu Kulübesi Sırrı

Açık kapıdan sızan ışık dışında içerisi karanlıktı ve o ışıkta her şeyin beyaz çarşaflarla örtülü olduğunu görebiliyordum. Kulübenin tam ortasında, diğer her şeyden daha büyük olan bir şey, kendi örtüsünün altında duruyordu.

İnsan şeklindeydi. Kabaca benim boylarımdaydı. Sanki orada biri yatıyormuş gibi tamamen hareketsizdi.

O kapı eşiğinde ne kadar durduğumu bilmiyorum. Sonra ileri atıldım, iki elimle örtünün kenarından tuttum ve hızla çektim.

Çığlık attım, geriye doğru sendeleyerek düştüm; daha bilinçli bir karar vermeden telefonum elimdeydi bile.

"155 mi? Burada bir şey var. Yardıma ihtiyacım var."

İnsan şeklindeydi.

Polisler 10 dakika içinde geldi. Memurlardan biri el feneriyle örtüyü tamamen geri çekti ve sonra dönüp bana baktı.

"Hanımefendi," dedi, "bu bir heykel."

Yavaşça ileri doğru bir adım attım.

Haklıydı. Uzun bir çalışma masasının üzerinde yatan, balmumu ve alçıdan yapılmış, detayları belli ki üzerinde çok vakit harcandığını gösteren, gerçek boyutlarda bir figürdü. Ve biraz daha yakından baktığımda, yüzü... tıpkı benimkine benziyordu.

Memurlardan biri el feneriyle örtüyü tamamen geri çekti.

Öylece durup o figüre bakarken, kulübedeki serinlikle alakası olmayan bir ürperti tüm vücudumu sardı.

"Her şey yolunda mı, hanımefendi?" diye sordu arkamdaki memur. Dürüst olmak gerekirse buna nasıl cevap vereceğimden emin değildim.

Memurlardan özür diledim, geldikleri için teşekkür ettim ve onlar gidene kadar bekledim. Sonra tekrar içeri dönüp daha dikkatli baktım.

Heykelin yanındaki çalışma tezgahında, bir bezin altına kısmen sıkıştırılmış çizimler vardı. Onlarcası; kimi dağınık, kimi üst üste istiflenmiş, bazıları rulo yapılıp iple bağlanmış.

Sonra tekrar içeri dönüp daha dikkatli baktım.

İlkini elime aldım. Genç bir kadın yüzünün karakalem çizimiydi; çok hassas ve özenli bir çalışmaydı. Bu, aynı konuyu çok uzun süre çizmiş birinin elinden çıkacak türden bir işti.

Heykeldeki yüzdü bu. Benim yüzümdü.

Ancak köşedeki tarihe baktığımda bir şeyler uyuşmuyordu.

"12 Mart 1995 mi? Bu tam 31 yıl öncesi."

Bir başkasını aldım. Aynı yüz, biraz farklı bir açı. Ve artık görmezden gelemeyeceğim bir şey vardı; bu kadın anneme çok benziyordu.

Ancak köşedeki tarihe baktığımda bir şeyler uyuşmuyordu.

Onlarca yıl boyunca hep aynı yüz; bazılarında biraz yaşlanmış, bazılarında daha genç... Sanki birisi, 30 yıl boyunca kâğıt ve kalemle tüm bir hayatı hayal etmişti.

Sonra heykelin başının altına sıkıştırılmış, masaya düzgünce konulmuş bir zarf buldum. Üzerinde Müzeyyen Hanım’ın el yazısıyla benim ismim vardı. Altında ise bir tomar eski fotoğraf duruyordu; 90’lı yılların başlarında çekilmiş, renkleri hafifçe solmuş o eski karelerden...

İlkini ışığa doğru tuttum. İki kadın, kollarını birbirine dolamış, kameraya gülümsüyorlardı. Yaşlı olanı, saçları hâlâ siyah olan daha genç bir Müzeyyen Hanım’dı. Yanındaki genç kadın ise 20 yaşlarında, kadrajın dışındaki bir şeye gülüyordu.

Tıpkı annemin 20 yaşındaki fotoğrafına benziyordu.

Onlarca yıl boyunca hep aynı yüz karşımdaydı.

Hiç beklenmedik bir anı canlandı zihnimde. Taşındıktan birkaç hafta sonraydı; Müzeyyen Hanım'a telefonumdan bir şeyler gösterirken yanlışlıkla annemin bir fotoğrafına kaydırmıştım ekranı.

"Bu annem, Jale," demiştim düşünmeden.

Müzeyyen Hanım o an çok sessizleşmişti. Ekrana, normal bir bakıştan çok daha uzun süre bakmıştı.

O zamanlar buna hiç takılmamıştım.

"Bu annem, Jale."

Mektubu açtım.

Müzeyyen Hanım, sağlığının kötüye gittiğini bildiğini ve hastanedeki tedavisi sırasında arkadaş olduğu genç bir kız aracılığıyla bu zarfın cenaze gününde bana ulaşmasını sağladığını yazmıştı. Bu gerçeği çok uzun süredir taşıdığını ve bizzat veremese bile benim bunu bilmeyi hak ettiğimi anlatıyordu.

Sonra o cümle geldi; dizlerimin bağını tamamen çözen o cümle...

"Azra, sen benim torunumusun. Telefonunda annenin fotoğrafını gösterdiğin gün bunu anladım. Senin yüzün onun yüzü; senin annen ise benim kızım."

Bu gerçeği çok uzun süredir taşıdığını ve benim bunu bilmeyi hak ettiğimi yazmıştı.

O kulübenin zeminine çöktüm, tamamen hissizleşmiştim.

Müzeyyen Hanım benim anneannemdi. Bunu biliyordu ve hiçbir şey söylememişti.

Sadece anneannem olduğunu söyleyebilecekken üç yılını komşum olarak geçirmişti. Nedenini anlamam gerekiyordu.

Yan koltukta fotoğraflar, ceketimin cebinde mektup ile şehirdeki annemin evine sürdüm.

Bunu biliyordu ve hiçbir şey söylememişti.

Annem Jale, vardığımda mutfaktaydı. Yüzüme bir bakış attı ve elindekileri bıraktı. Hiçbir şey demeden fotoğrafları mutfak masasına koydum ve onun yüzünü izledim.

Olduğu yerde donup kaldı. Sonra yavaşça oturdu, en üstteki fotoğrafı iki eliyle aldı ve uzun süre baktı.

"Bunları nereden buldun?"

"Müzeyyen Hanım’ın kulübesinden. Komşumdan. Bana bir mektup bırakmış anne. Senin annen olduğunu söyledi. Ben de onun torunuymuşum."

"Bana bir mektup bırakmış anne."

Annem bir elini ağzına bastırdı.

"Anne? Ne oldu?"