KOCAMI TOPRAĞA VERDİKTEN SONRA

Koray, son iki yıldır şirket hesaplarından kendi hesabına düzenli para aktarmıştı.

Bazı ödemeleri sahte danışmanlık faturalarıyla gizlemişti.

Nevzat bunu fark etmişti.

Ama oğlunu hemen karşısına almak yerine delilleri toplamıştı.

Bir başka belgede ise Aybike’nin de birkaç taşınmaz satışı sırasında kardeşine yardımcı olduğu görülüyordu.

Başımı ellerimin arasına aldım.

Çocuklarımın beni yol kenarında bırakması canımı yakmıştı.

Ama bunlar daha ağırdı.

Nevzat son aylarını yalnızca hastalığıyla değil, kendi çocuklarının ihanetiyle mücadele ederek geçirmişti.

Saim sessizce,

“Polise gitmek zorunda değilsin,” dedi. “Ama şirketin kontrolünü hemen alman gerekiyor. Yoksa Koray kalan parayı da aktarabilir.”

Ayağa kalktım.

“Şehre dönmem lazım.”

Saim anahtarı avucuma bıraktı.

“Bu, bankadaki kasanın anahtarı. Nevzat’ın son talimatları orada.”

O gün öğleden sonra Saim’le birlikte şehre döndük.

İlk durağımız şirket olmadı.

Nevzat’ın yıllardır çalıştığı avukat Tayfun Beyin ofisine gittik.

Bizi gördüğünde hiç şaşırmadı.

Sanki geleceğimi biliyordu.

“Başınız sağ olsun,” dedi.

Sonra masasının çekmecesinden kalın bir dosya çıkardı.

“Nevzat Bey her şeyi hazırladı.”

O anda telefon çaldı.

Tayfun Bey ekrana baktı.

“Koray arıyor.”

Birbirimize baktık.

“Açın,” dedim.

Hoparlörü açtı.

Koray’ın sesi öfkeliydi.

“Tayfun Bey, annem ortada yok. Ayrıca şirket hesaplarına erişemiyorum. Sistem neden beni engelledi?”

Avukat sakin kaldı.

“Çünkü yetkiniz kaldırıldı.”

Sessizlik oldu.

“Ne demek kaldırıldı?”

“Şirketin çoğunluk hissedarı anneniz.”

Koray’ın sesi bir anda değişti.

“Bu mümkün değil.”

Ben öne eğildim.

“Gayet mümkün.”

Karşı tarafta derin bir nefes sesi duydum.

“Anne?”

“Evet.”

“Sen neredesin?”

Gülümsedim.

“Beni bıraktığın yerden biraz ileride.”

Koray hemen yumuşamaya çalıştı.

“Anne, bak, yanlış anladın. Seni orada bırakmak istemedim. Sadece biraz sakinleşmeni—”

“Sakinim Koray.”

Sözümü kesmesine izin vermedim.

“Hayatımda hiç bu kadar sakin olmamıştım.”

Araya Aybike’nin sesi girdi.

“Anne, eve dön. Konuşalım.”

Gözlerimi kapattım.

Birkaç saat önce aynı kadın, beni yol kenarında bırakırken tek kelime etmemişti.

“Eve döneceğim,” dedim.

İkisinin de sesi kesildi.

“Ama siz orada olmayacaksınız.”

O akşam avukat aracılığıyla ikisine de resmi bildirim gönderildi.

Ev benimdi.

Şirketin yönetimi bana aitti.

Koray’ın şirketteki bütün yetkileri geçici olarak donduruldu.

Hesap hareketleri için inceleme başlatıldı.

İki gün sonra Koray kapıma geldi.

Bu kez karşısında yol kenarında bıraktığı kadın yoktu.