Telefona yaşlı ve temkinli bir kadın cevap verdi. Numaranın Murat’a ait olduğunu anlayınca onun aradığını sandı.
“Gerçekten sen misin Murat?” diye sordu.
Aylin kendisini tanıttığında karşı tarafta uzun bir sessizlik oldu. Ardından kadın ağlamaya başladı.
“Sonunda beni buldun,” dedi.
Gül, her şeyi telefonda anlatamayacağını söyleyerek komşu ilçe olan Sapanca’daki küçük bir lokantada buluşmayı teklif etti.
Aylin fotoğrafı yanına alıp hemen yola çıktı.
Gül, lokantanın en arka masasında onu bekliyordu. Saçları artık tamamen beyazlamıştı ancak yüzündeki bakış aynıydı. Aylin fotoğrafı masaya bıraktığında Gül’ün omuzları düşüverdi. Sanki yıllardır taşıdığı ağır bir yük hafiflemişti.