13 YAŞINDAKİ KIZIM VEFAT ETTİ

Birlikte bakacağız," diye söz verdi. Ve tam olarak öyle yaptık. İkinci kutuyu açtık. En üstünde düzgünce "Bakım Planları" yazıyordu. İçinde basılı programlar vardı. – Sabah rutinleri. – Yemek önerileri. – Dışarı çıkmamı hatırlatan notlar. Sayfaların arasına yapışkanlı notlar sıkıştırılmıştı. "Bugün sıcak bir şeyler ye. Yediğini bilirsem kendimi daha iyi hissedeceğim." "Kahvaltıyı yine atlama." Yemek kitapları da vardı, kenarlarına notlar alınmış sayfalar özenle işaretlenmişti. Kitaplardan birini göğsüme sıkıca bastırdım. "Yavrum her şeyi düşünmüş..." diye fısıldadım. Ceyda omzumu nazikçe sıktı. Üçüncü kutu "İhtiyacın Olacak İnsanlar" diye etiketlenmişti. İçinde bir isim listesi vardı. – Komşular. – Melis’in annesi. – Hülya Öğretmen ve Murat Bey. Her ismin yanında Zeynep, onların neden önemli olduğunu ve onlara ne zaman ulaşmam gerektiğini anlatan notlar yazmıştı. Ceyda yavaşça nefes verdi. "Zeynep gerçekten senin yalnız hissetmeni istememiş." Dördüncü kutu farklıydı. "En Önce Unutacağın Anılar." Onu unutmamın mümkün olduğunu sanmıyordum. Ama kutuyu açınca haklı olduğunu anladım. Daha önce hiç görmediğim fotoğraflar vardı. Zeynep mutfakta gülüyor. Yerde bağdaş kurmuş kitap okuyor. Bazı fotoğraflara notlar iliştirilmişti. "Bu, senin krepleri yaktığın ve 30 dakika boyunca güldüğümüz gündü." Gözyaşlarımın arasından titrek bir kahkaha döküldü. "Bunu unutmuşum..." Kız kardeşim yumuşakça gülümsedi. "O unutmamış." Beşinci kutu beni biraz korkuttu. "Acı Gerçek." Açmadan önce tereddüt ettim. İçinde tamamen Zeynep’in el yazısıyla dolu bir günlük vardı. Doktor randevularından, kendini daha güçsüz hissettiği günlerden ve ben saklamaya çalışsam bile yüzümdeki korkuyu nasıl gördüğünden bahsetmişti. "Biliyordu..." diye fısıldadım. Ceyda sessizce onayladı. Zeynep benim hakkımda da yazmıştı. Her şeyin düzeleceği konusundaki ısrarlarımdan. Gerçeği kabul etmeyi nasıl reddettiğimden, çünkü buna dayanamayacağımı biliyordu. "Zeynep dağılmamı istememiş..." diye fısıldadım, sesim parçalara ayrıldı. İşte o an kontrolümü tekrar kaybettim. Dönüp yüzümü Ceyda’nın omzuna gömdüm, haftalardır ağlamadığım kadar şiddetli ağladım. Ve Zeynep öldüğünden beri ilk kez... Her şeyi içimde tutmaya çalışmayı bıraktım.