İkizlerimin mezarına çiçek bırakıyordum

Zeynep gerçekten saçlarını hep arkadan bağlardı. Elif ise sürekli koşardı.
Annesi çocuğun kolunu çekiştirdi. “Hadi artık, saçmalama.”
Ama çocuk gitmeden önce bana son kez baktı.
“Dün de geldiler,” dedi. “Ama bazen öğretmen onları göremiyor.”
O gece eve döndüğümde uyuyamadım. Çocuğun sözleri kafamın içinde dönüp duruyordu. Mantığım bunun sadece bir çocuk hayal gücü olduğunu söylüyordu ama kalbim başka bir şey hissediyordu