Kızım Zeynep beş yaşında öldü

bilgisayarımı mutfağa götürdüm ve karanlıkta masaya oturdum.

USB belleği takarken ellerim titriyordu.

Tek bir dosya. Sayılardan oluşan uzun bir isim.

Tıkladım.

Köşedeki zaman damgası beni ilk çarpan şey oldu: Zeynep’in öldüğü gün.

İlk açı yoğun bakım koridoruydu.

Ekranda ben vardım; bir aşağı bir yukarı yürüyor, ağlıyor, yalvarıyordum. Kader’in kolu uzanmış, beni kapıdan uzak tutuyordu. Kapı koluna uzanışımı ve durduruluşumu izledim.

Sonra video Zeynep’in odasının içine geçti.