6 yaşındayken en yakın arkadaşım

Annem devam etti:“Yıllar boyunca ona yardım ettik. Okul toplantılarına katıldık, gerektiğinde yanında olduk. Ama sana hiçbir zaman bunun bir görev olduğunu söylemedim.”Başımı salladım.“Benim arkadaşlığım görev değildi.”“Biliyorum.”Annem ağlayarak gülümsedi.“İşte asıl söylemek istediğim şey de bu.”Bir süre konuşamadı.“Emir’in babası birkaç yıl önce öldüğünde, Emir’in bakımını üstlenen kişi olmak istemedim. Çünkü bunun senin hayatını da değiştireceğini biliyordum. Sana hiçbir zaman ‘ona bakmak zorundasın’ duygusunu vermek istemedim.”Şaşkınlıkla anneme baktım.“Ben de öyle bir şey düşünmedim.”“Biliyorum. Ama bugün kapıyı açıp onu görünce geçmişte verdiğim bir söz aklıma geldi.