6 yaşındayken en yakın arkadaşım

“Bu yüzden mi bana hiç anlatmadı?”Annem başını salladı.“Çünkü senin onunla arkadaşlığının bir zorunluluk yüzünden başlamasını istemedi.”Gözlerimden yaşlar süzüldü.On iki yıl boyunca birbirimize karşı dürüst olduğumuzu sanmıştım. Meğer ikimiz de birbirimizi korumak için bazı gerçekleri sessizce saklamışız.Aşağı indiğimde Emir hâlâ kapının yanında bekliyordu.Beni görünce yüzü aydınlandı.“Çok güzel olmuşsun.”Gülümsedim.“Sen de fena değilsin.”Kısa bir kahkaha attı.Sonra elindeki yaka çiçeğini bana uzattı.“Çocukken söz vermiştin.”Çiçeği aldım.“Hatırlıyorum.”Annem arkamızda duruyordu. Gözlerinde yaş vardı ama bu kez yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.Emir kapıyı açtı.Tam çıkacakken durdum.“Emir?”“Evet?”“Anneni özlüyor musun?”Yüzündeki gülümseme hafifçe değişti.