6 yaşındayken en yakın arkadaşım

“Ne sözü?”Annem gözlerini sildi.“Emir’in babasına, oğlunun hayatında onu gerçekten seven insanların olacağına dair söz vermiştim. Ama bunun senin vereceğin bir söz olmasını istemedim.”Başımı eğdim.O anda annemin neden bu kadar korktuğunu anladım.“Yani baloya gitmemi istemiyorsun.”“Hayır,” dedi hemen. “Tam tersine. Gitmeni istiyorum. Ama Emir’e acıdığın için değil.”Gözlerimi kaldırdım.“Onunla gitmek istediğin için git.”O cümle içimde bir şeyleri yerine oturttuAnnem kapının kilidini açtı.“Ve bir şey daha var.”“Ne?”“Emir bütün bunları biliyor.”Donup kaldım.“Ne?”“Annesinin öldüğünü, babasının onu sana emanet ettiğini biliyor. Ama senin bunlardan haberdar olmadığını düşünüyordu.