Her olay annemin özgüveninden biraz daha götürmüştü. Zamanla dışarı çıkma tekliflerini reddetmeye başladı.
“Yorgunum.”
“Evde bir şeyler yiyelim.”
“Dışarı çıkmasak olmaz mı?”
Aslında ne söylemek istediğini biliyordum. Yeniden insanların yargılayıcı bakışlarına maruz kalmaktan çekiniyordu.
Bu yüzden 65. yaş günü yaklaşırken kararımı verdim. Annemin başkalarının düşüncesiz davranışları yüzünden hayatın güzel anlarından uzaklaşmasına izin vermeyecektim.
“Doğum gününde seni yemeğe götürüyorum,” dedim.
İlk başta itiraz etti. Fakat sonunda yıllar önce çok sevdiği küçük ve sıcak bir İtalyan restoranına gitmeyi kabul etti.