Annemin kilosuyla alay etti

Ben ayağa kalkıp kadına karşılık vermeye hazırlanırken mutfak kapıları açıldı. Restoranın baş şefi Alper dışarı çıktı.Doğrudan masamıza geldi.



Önce kadına dönerek:



“Buradan ayrılmanızı rica ediyorum,” dedi.



Kadın itiraz etmeye başladı. Ancak Alper’in dikkati bir anda anneme yöneldi.



“Melek?”



Annem donup kaldı.



“Alper?”



O anda birbirlerini tanıdıklarını anladım.



Alper diz çökerek annemin yanına geldi. Meğer kırk yılı aşkın süre önce aynı lokantada birlikte çalışmışlardı. Alper o zamanlar genç, parasız ve aşçı olma hayali kuran biriydi.



Ona ilk inanan insanlardan biri annemmiş.



Alper’in hazırladığı yemekleri tadıyor, onu cesaretlendiriyor ve lokantanın sahibini genç adama mutfakta fırsat vermesi için ikna ediyormuş.



Alper bana dönerek:



“Annen, daha ben kendime inanmıyorken mutfağa ait olduğumu söyleyen ilk kişiydi,” dedi.



Sonra yıllar içinde kendi restoranını kurduğunu ve burayı tam 23 yıldır işlettiğini anlattı.



Yan masadaki kadın giderken hâlâ yaptığı yorumun doğru olduğunu savunmaya çalıştı.



Bu kez annem ayağa kalktı.