Babasına Ders Veren Kız

Annem küçük, yorgun bir tebessüm kondurdu yüzüne. "Teşekkür ederim."
"Yaşadığımız her şeyden sonra bu kadar mı yani?"
"Hata yaptığımı biliyorum," dedi babam. "Allah beni ıslah ediyor. O kız gitti. Yalnızım. Her şeyi düzeltmek istiyorum. Eve dönmek istiyorum, Meryem."
Annem uzun uzun onu süzdü. "Seni çok uzun zaman önce affettim," dedi.
Babam rahatlayarak nefes verdi. "Çok şükür."
"Ama affetmek, eve geri dönebileceğin anlamına gelmez," diye ekledi annem.
Babamın yüzü düştü. "Yaşadığımız her şeyden sonra bu kadar mı yani?"
Onun bıraktığı boşluğun etrafında büyüyen koca bir hayattı bu.
"Sen korodan bir kızla evcilik oynarken, on yıl boyunca on çocuğu tek başıma büyüttükten sonra," dedi sessizce, "evet. Bu kadar."
Cam kapılara doğru baktı. "Ya çocuklar? Onların bir babaya ihtiyacı var."
"O zaman ihtiyaçları vardı," dedi annem. "Sen yoktun."
Yanına yanaştım. "Elektrikler kesildiğinde ve Hande okul etkinliklerinde arkadaşlarının babaları varken kendininkinin neden olmadığını sorduğunda sana ihtiyacımız vardı. Sen yoktun."
Camın arkasındaki o neşeli kargaşaya baktı: gülen çocuklar, lacivert elbisesi içindeki annem, masanın üzerindeki plaket... Onun bıraktığı boşluğun etrafında büyüyen koca bir hayattı bu.
Arabasına doğru yürüdü.
"Yani bitti mi?" dedi.
Annem başını salladı. "Bitti."
Omuzları çökmüş bir halde arabasına yürüdü ve bir kez daha sürüp gitti. Büyük bir konuşma olmadı. Sadece uzaklaşan arka ışıklar.
İçeriden biri, "Aile fotoğrafı!" diye bağırdı. Annemin etrafına doluştuk, onu merkeze aldık. Normalde bir babanın durması gereken bir boşluk vardı.
Yıllarca, babası çekip giden o kız olmuştum.
O boşluğu bir anlığına gördüm. Sonra oraya doğru bir adım attım ve kolumu annemin omuzlarına doladım. Bana doğru yaslandı, madalyası koluma değiyordu, gülümsemesi sıcak ve gerçekti.
Flaş patladı. Yıllarca, babası çekip giden o kız olmuştum. O gece anladım ki ben muhteşem bir kadının kızıydım. Ve bu, sonunda fazlasıyla yetmişti.