En Yakın Arkadaşım

“Demek…”

Başını salladı.

“Evet. Hamile kalması bizim için mucizeydi.”

Mektup devam ediyordu.

“Eğer doğum sırasında bana bir şey olursa sakın Emre’yi suçlama. O bana hayatım boyunca kimsenin vermediği değeri verdi.”

Tam o anda ameliyathanenin kapısı açıldı.

Doktor hızla bize doğru yürüdü.

İkimiz de nefesimizi tuttuk.

“Anne yaşıyor.” dedi.

O an dizlerimin bağı çözüldü.

“Peki bebekler?”

Doktor yorgun ama umutlu bir tebessüm etti.