En Yakın Arkadaşım

“İkisi de küvezde. Erken doğdukları için biraz zamana ihtiyaçları var ama durumları umut verici.”

Emre olduğu yere çöktü.

Yıllardır içinde tuttuğu bütün korku gözyaşlarına dönüştü.

Saatler sonra yoğun bakımda Merve’yi kısa süreliğine görebildik.

Bizi görünce güçlükle gülümsedi.

Elini uzattı.

Önce Emre’nin elini tuttu.

Sonra benimkini.

Kısık sesiyle konuştu.

“Mektubu okudun mu?”

Başımı sallayarak ağladım.

“Beni affet.”

Neden özür dilediğini anlamadım.

“Niye?”